Verbonden in Hem

Meer dan ooit is zulk gezelschapsleven ook vandaag nodig. Dit is tot eer van God en tot zegen van kerk en samenleving.

Jezus’ broers

In dit gezelschap komen we Jezus’ broers tegen. Dit is verbazingwekkend goed nieuws. Want eerder moest Johannes van hen zeggen dat ze ‘niet in Hem geloofden’ (Joh.7:5). Nu zijn Jakobus, Joses, Judas en Simon (Mark.6:3) – we veronderstellen dat zij bedoeld worden – erbij. Kennelijk heeft de Geest ook hun harten ingewonnen en zijn ze van en in Broeder(s)dienst gaan leven.

Gods werk begint in Jeruzalem nu al ongekende vormen aan te nemen. Zelfs Jezus’ ongelovige broers zijn nu ‘onder de profeten.’ We kunnen slechts gissen of de kruisiging, de opstanding of de verschijningen hun de ogen opende. Speculeren is echter niet nodig. Ze zíjn er. En dat is genoeg.

Vrouwen

Even wonderlijk zijn de vrouwen in het gezelschap van de discipelen. In het Grieks ontbreekt het bepaalde lidwoord. Het woordje ‘de’ in de (H)SV legt de verbinding met de vrouwen die rond de kruisiging en bij het graf uit de anonimiteit traden (Matt. 27:56 en Luk.24:10). Door weglating van dit lidwoord legt Lukas de vinger niettemin bij iets wonderlijks: er zijn nota bene vrouwen bij de discipelen.

Waarschijnlijk hadden vrouwen destijds in de synagoge een aparte plaats, maar hier zijn ze er eensgezind en één in de Geest bij, omdat ook zij de opgevaren Hemeling liefhebben.

Daarmee vervalt niet ieder onderscheid tussen man en vrouw. Lukas geeft geen opmaat tot genderneutraliteit. Gods heerlijke scheppingsorde blijft onverkort van kracht. ‘Mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen’ (Gen.1:27). En zo hebben man en vrouw nog steeds eigen gaven en een eigen roeping in kerk en samenleving.

Lukas onderstreept wel de eenheid in dit gezelschap. Zoals Paulus later verwoordde: ‘Want u bent allen kinderen van God door het geloof in Christus Jezus. Want u allen die in Christus gedoopt bent, hebt zich met Christus bekleed. Daarbij is het niet van belang dat men Jood is of Griek; daarbij is het niet van belang dat men slaaf is of vrije; daarbij is het niet van belang dat men man is of vrouw; want allen bent u één in Christus Jezus.’ (Gal.3:28)

Lukas noemt alleen Maria, de moeder van Jezus, bij naam. Ik stel me zo voor dat ze daar in de kring stilletjes gezongen heeft, toen ze haar vier jongens zag zitten: ‘Mijn ziel maakt de Heere groot.’ Haar zonen hier in huis, haar Oudste Thuis. Dan ben je met recht ‘begenadigde onder de vrouwen’. Hoe heerlijk is het wanneer je je kinderen in het spoor van de Heere mag zien gaan.

Bovenzaal

Waar het lidwoord ‘de’ voor vrouwen ontbreekt, staat dit wel voor ‘bovenzaal.’ Meerderen leggen daarom de verbinding met de zaal van de paasmaaltijd. Hier hadden ze samen gegeten en gedronken. Nu ze terugkeren van de Olijfberg, komen ze hier in dé bovenzaal bij elkaar. Ze zijn als een huisgezin dat na de begrafenis van vader naar het ouderlijk huis trekt, waar aller ogen onwillekeurig getrokken worden naar de lege stoel van pa. Het ‘nooit meer’ dringt dan pas echt door.

Maar als het al om dezelfde bovenzaal gaat, dan is er toch geen zweem van rouw en bedruktheid te bespeuren. Ze hebben niemand ter aarde besteld, maar Iemand ten hemel geleid.

Huisgezin

Als discipelen, vrouwen en familieleden vormen ze samen het huisgezin van God. Opnieuw zien we die kennelijke werking van de Heilige Geest. We lezen hier niet dat ze samen het brood hebben gebroken en de wijn gedronken, maar als vanzelf komen ons de woorden van het avondmaalsformulier te binnen: ‘Want zoals uit vele graankorrels hetzelfde meel gemalen en brood gebakken wordt en uit vele geperste druiven dezelfde wijn en drank vloeit en zich tot één geheel mengt, zo zullen wij allen die door het waarachtig geloof in Christus ingelijfd zijn, door broederlijke liefde één lichaam zijn en dit niet alleen met woorden maar ook met de daad ten opzichte van elkaar bewijzen. Dit alles ontvangen wij om Christus’ wil, onze geliefde Zaligmaker, die ons nog vóór wij Hem kenden zozeer heeft liefgehad.’ Hemelvaartsvreugde bij gratie van verkiezende liefde.

Is dit niet wat ons in de wekelijkse samenkomsten, in het bijzonder in de avondmaalsdiensten, hartelijk aan elkaar verbindt? Samen verbonden in Hem Die ons al liefhad, voordat wij Hem kenden. Christus staat centraal. Eenheid en waarheid kunnen niet zonder elkaar. Eenheid in de kerk, zonder herkenning in Christus en Zijn werk is ijdelheid. We hebben samen ons Hoofd in de hemel of we hebben samen niets.

Intussen is het bepaald geen leegheid die hen samenbrengt. We lezen van volharding en eensgezindheid, van bidden en smeken.

Volharding

Dit bovenzaalgezelschap gaat ons voor in een volhardend gebed. In het Griekse woord dat hier met ‘volhardend’ vertaald is, vinden we ook het element standvastig of vurig. Het verlangen naar de Trooster is hun ernst, want zo bouwt God Zijn kerk en zo komt Hij aan Zijn eer. Trouwens, wie ze zelf zijn zonder de Heilige Geest, hebben ze de afgelopen periode pijnlijk ervaren.

Ook in 2019 moeten we persoonlijk en als kerk vaststellen dat we zonder de Heilige Geest niets en nergens zijn. Is er ooit een tijd geweest dat deze volharding in het gebed om de krachtige doorwerking van de Geest noodzakelijker was dan nu?

Waar handen eenparig gevouwen worden, kunnen ze niet tegen elkaar gebald worden. Verschillen vallen weg. De delen van het lichaam richten zich op het Hoofd, verlangend naar stromen van zegen.

Eerzucht of theologische discussies mogen dit eensgezinde gebed niet in de weg staan. Wanneer je niet met en voor elkaar kunt bidden, is er iets ernstigs aan de hand. Dan is er bekering nodig, opdat het werk van God niet verhinderd worde.

Vurig

Lukas geeft geen woorden aan de inhoud van het eensgezinde gebed, maar wat zal het anders geweest zijn dan het verlangen dat de afscheidswoorden van de Heere Jezus vervuld zouden worden? ‘Maar u zult de kracht van de Heilige Geest ontvangen, Die over u komen zal; en u zult Mijn getuigen zijn, zowel in Jeruzalem als in heel Judea en Samaria en tot aan het uiterste van de aarde.’ Het verlangen om zo, ieder op eigen plaats, dienstbaar te mogen zijn in Gods Koninkrijk drijft uit tot gezamenlijk gebed.

We klagen soms over kerkverlating, over geesteloosheid in de kerk en goddeloosheid in de wereld. Maar bidden we wel vurig, volhardend en eensgezind om de Heilige Geest? In de bovenzaal werd ‘gesmeekt’. Dat drukt een grote nood uit, die schreeuwt om verandering. Zijn we erom verlegen? Mogen we van Hem geen grote dingen verwachten?

Present

Overigens komt deze intieme, biddende bijeenkomst bij dit wonderlijke gezelschap zeker niet in mindering op de plaats die het onder het volk inneemt. Waar Handelingen ons verhaalt dat er hier volhardend gebeden en gesmeekt werd in een bovenzaaltje, beschrijft het Lukasevangelie in het afsluitende vers hoe ditzelfde gezelschap heel de samenleving op het oog had, ook hen voor wie Jezus (nog) geen Kurios was: ‘En zij waren voortdurend in de tempel (!), terwijl ze God loofden en dankten.’ Het kan niet zo zijn dat ‘ons met gelijkgezinden terugtrekken’ een doel op zichzelf wordt. Het is onze roeping in kerk en wereld present te zijn, maar niet zonder het voortdurende, volhardende gebed om de Heilige Geest om ambassadeurs van onze enige Hogepriester in de hemel te zijn. Bloeiend gemeenschapsleven is tot eer van God en tot zegen voor de samenleving.

Ds. A. van Zetten is predikant van de hervormde gemeenten te Bruchem en te Kerkwijk-Delwijnen-Nederhemert.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen