dr. E. Hofman 1931-2019

Onverwachts is op 9 mei dr. Bert Hofman uit Gouda heengegaan. Hij en zijn vrouw hadden het zestigjarig huwelijk nog gevierd. Op dat feest hoorden we weer hoe Bert en zijn vrouw, Francien, elkaar na de Driestar vonden op de Comrieschool in Rotterdam.

Wij leerden hen kennen door het jeugdwerk van de Gereformeerde Gemeenten, waar Bert ouderling was. Hij was leraar Nederlands op het Christelijk Lyceum in Gouda en zij lerares aan de Driestar, tot drie dochters werden geboren. Zij ontvingen ons, theologiestudenten, bij hen thuis.

Bij frictie in de kerkeraad begon dr. Hofman met dichten:

Griffels op de rots
Wij hebben in de twintigste eeuw
tot nog toe niet in een reformatie geleefd
ondanks het reikhalzend verlangen naar vernieuwing van leven
waarnaar wij hebben gestreefd.
Dit is de wil van God geweest opdat voor latere generaties
er wijn zou zijn op hun feest.

In 1982 bracht dr. Hofman protestants-christelijke auteurs samen in de vereniging Schrijvenderwijs en vanaf 1983 redigeerde hij met Hans Werkman en Anne Schipper het blad Woordwerk. Nog na zijn pensioen promoveerde hij op zestiende-eeuwse liederen (1993), want hij herkende zich in het geloof van de prille Reformatie. Bij elke ontmoeting getuigde hij van zijn hoop met grote liefde tot de Heere Jezus.

Wilhelmus

Het Wilhelmus boeide Hofman. Nadat Ad den Besten in zijn dissertatie Marnix voor de schrijver hield en Bram Maljaars dat bestreed in de zijne, ontdekte Bert een oertekst, die door Marnix zou zijn bewerkt. Een populaire uitleg volgde: Ken je Wilhelmus? Bovenal waren de psalmen hem dierbaar en om de jeugd niet te vervreemden van de oude berijming, herdichtte hij na de HSV ook ‘1773’.

Wij kenden ook een andere Hofman. Geschokt door de aanslag op de Twin Towers in 2001 schreef hij een boek over deze clash of civilisations – maar vond geen uitgever. In de extreem droge zomer van 2018 schreef hij naar aanleiding van de Gay Pride een raak essay – maar vond geen gehoor. Geschokt door de vijandige reacties op de Nashville-verklaring duidde hij de vijandige reacties apocalyptisch, maar ook dat bleef intern. Werd de profeet wel geëerd? Hij eerde wel zijn vader, ds. M. Hofman van de Gereformeerde Gemeenten, om diens profetische inzicht, bijvoorbeeld in 1918 over Jesaja 14: ‘Verheug u niet, Palestina, uit een slang zal een basilisk voortkomen!’ En dan was er nog de Hofman die met zijn vrouw de zendingspost van zijn dochter in Afrika bezocht en die in de buitenlandse gemeente van zijn andere dochter voorging.

Eigen berijming

In de rouwdienst in een volle Pauluskerk herdachten kinderen en kleinkinderen hun geliefde opa om zijn meeleven, wijsheid, humor en dagelijkse voorbede. Ds. M.C. Batenburg preekte over de tekst op de rouwkaart: ‘Zalig die geroepen zijn tot het avondmaal van de bruiloft van het Lam.’ (Openb.19:9) Ondanks verdriet en gemis klinkt hier over de val van Babel driemaal Hallelujah. De dominee citeerde ook uit Berts dagboek op Goede Vrijdag (‘Beste vrijdag’!) zijn avondmaalsbeleving in de St. Jan. Wij zongen uit Berts eigen berijming Psalm 73:

Wie heb ik naast U nog omhoog?
Wat zou er voor mijn hart of oog
behalve U nog zijn op aarde?
Geen vreugde, nergens iets van waarde!

Op het graf zong zijn dochter ‘Veilig in Jezus’ armen’ en eindigde met de zegen. Toen ik de bedroefde Francien condoleerde, zei ze: ‘Henoch wandelde met God en was niet meer.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen