Zomerslaap van de kerk

Zo, het ‘winterwerk’ is weer afgesloten, we slaken een collectieve zucht van verlichting. Lekker met de voetjes omhoog en genieten van de rust. Club, catechisatie, gemeente-avonden, koffie-ochtenden – alle activiteiten zijn opgeschort voor een maand of vijf, zes. Het is nu tijd voor barbecues, dagjes uit en weekendjes weg. Heerlijk toch? We ervaren even lucht in onze agenda, totdat in september/oktober het lieve leven weer begint.

Normaalste zaak

Iedereen in de kerk lijkt deze praktijk de normaalste zaak van de wereld te vinden. Zelf had ik er ook nooit zo bij stilgestaan dat het best merkwaardig is om bijna een halfjaar niets binnen de kerk te doen, behalve dan de diensten op zondag natuurlijk.

Totdat ik in Thailand kerkplanter werd. Daar laat je het wel uit je hoofd om een zomerslaap te houden. Evangelisatie-acties, bijbelkringen, alpha-kringen, kinder- en jeugdwerk, uitjes met de kerk, pastorale bezoeken – alles draait het hele jaar door. Als je dat allemaal laat sloffen, kun je over zes maanden van voren af aan beginnen. Natuurlijk zijn er periodes dat de activiteiten in een wat rustiger tempo gaan, zoals rond het Thaise nieuwjaar, wanneer de hele natie vrij heeft en naar zijn of haar geboortedorp trekt om bij pa en ma op bezoek te gaan. Zelfs dan is het met evangeliseren niet afgelopen: de reizen naar familie op het platteland worden door christenen aangegrepen om hun familie over het goede nieuws te vertellen.

Enthousiasme

Een catechisant van afgelopen jaar had ‘Thailand’ niet nodig om het vreemde van de zomerstop te zien. ‘De kerk is leuk in de donkere maanden, maar als het weer wat opknapt, gaan we gauw wat anders doen,’ zei hij enigszins cynisch tijdens een van de laatste catechisatie-avonden. ‘Waarom is alles nu al gestopt? Zelfs inloopavonden voor de jeugd zijn al afgelopen.’ Bij voetbalclubs en korfbalverenigingen lopen de trainingen door tot eind juni en beginnen alweer in augustus. Idem dito voor de repetities en concerten van het koor waar ik op zit. Wat communiceren we naar onze jeugd? Proeven zij bij ons het enthousiasme dat ze bij hun voetbaltrainer tegenkomen? En, waarom stoppen de catechisatie en de mannenvereniging wel vroeg, maar gaat het vergaderen door tot eind juni?

Missionair elan

Hoe is deze praktijk van zomerslaap zo gegroeid? Gebeurt het omdat we het nu eenmaal zo gewend zijn en we het wel prettig vinden om een halfjaar ‘vrij’ te hebben van het werk in Gods Koninkrijk? De gedachte dringt zich aan mij op dat het wel eens te maken zou kunnen hebben met gebrek aan missionair elan. Wanneer we niet gericht zijn op de nietkerkelijken om ons heen, voelen we minder de noodzaak om het hele jaar actief te zijn. We gaan in de zomer ieder ons weegs, en in september/oktober vinden we elkaar wel weer.

Maar stel nu eens dat je in een gemeente zit die voor een groot deel bestaat uit mensen die uit ‘de wereld’ tot geloof zijn gekomen. Ze hebben volop contact met niet-christenen en zijn actief in het delen van hun geloof met deze mensen. Hoe wervend zou je gemeente zijn als die een halfjaar lang geen alphakringen draait of jeugdactiviteiten ontplooit?

Jammer voor degenen die per ongeluk in mei interesse krijgen in het Evangelie – ze kunnen weliswaar mee naar de kerk maar voor het overige moeten ze nog een maand of vijf wachten.

Winterwerk

Laten we eens kritisch kijken naar ons ‘winterwerk’, en om te beginnen deze term afschaffen. Als we het zo belastend vinden om al die activiteiten langer te draaien, moeten we ook kijken naar onze persoonlijke schema’s. Wanneer we na een halfjaar kerkelijke activiteiten op apegapen liggen, doen we iets niet goed.

Overigens houden niet alle gemeenten een zomerslaap. De hervormde gemeente te Hoevelaken vatte het plan op om in mei, juni en juli ‘Zomer-catechisatie’ te houden en met elkaar de brief van Jakobus te lezen. En kerk is natuurlijk prima te combineren met mooi weer. Waarom geen kanotocht en een barbecue met de jeugdclub in de zomer? Of een retraiteweekend met de alphakring of bijbelkring, met veel tijd voor zowel gesprek en bijbelstudie als ontspanning? Een kerk die actief is in alle seizoenen, niet alleen in ‘het seizoen’ – is het te veel gevraagd?

Esther Visser is eindredacteur van De Waarheidsvriend.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen