Vrede

Vrede betekent in de Bijbel meer dan de afwezigheid van oorlog en ruzie. Vrede is dat alles goed zit in de verhouding tussen mij en een ander.

Vrede is de accolade die God plaatst om ons bestaan. Wonderlijk dat God ons zo tegemoet komt. Genade en vrede, wat Hem betreft zit alles goed. Dat is niet alleen iets voor de zondag, het is ook voor maandag op de fiets of in de file.

Onderstroom

Deze vrede is door Hem bewerkt en gesloten aan het kruis. Aan de ballingen in Babel zegt Jeremia namens God: ‘Ik koester over u gedachten van vrede, niet van onheil.’ Als God over ons gedachten van vrede koestert, moeten wij er op onze beurt geen andere gedachten op nahouden. Wie iets afdoet van het kruis, wie bijvoorbeeld meent dat de Godsvrede pas waar is als je het ook voelt, die verliest de vrede. Daarom zegt Paulus: laat de vrede van Christus heersen in uw harten. Leef in en uit de vrede die God heeft aangebracht. Als het kruis voor Hem genoeg is, laat het voor ons dan ook genoeg zijn, al gaat het misschien dwars tegen ons gevoel in.

Daar is de Geest op uit: dat we uit Zijn vrede leven. Niet soms, niet even. Het gaat erom dat de vrede een gestage onderstroom in ons leven is. Dat het wat God betreft tussen mij en Hem goed zit. Als we het moeilijk vinden om in die vrede te leven, laten we dan bidden om de Geest, dat Hij de Godsvrede doorzet in ons.

Onderlinge verhoudingen

Het is opvallend dat als de Bijbel spreekt over vrede met God, deze in één adem ook spreekt over de vrede met elkaar. Dat onze verhoudingen onderling goed zitten, hoort ook bij een leven door de Geest. In de brief aan Efeze laat Paulus zien hoe die twee bij elkaar komen. De gemeenteleden in Efeze waren nogal verschillend in achtergrond, in opvoeding, in gewoonten en opvattingen. De één is van huis uit Jood, vertrouwd met God en Zijn geboden. De ander is van huis uit heiden, levend zonder God en met zelfgekozen regels. Dit zijn twee heel verschillende werelden. Beide groepen konden elkaar eerst niet zien of luchten. Een muur van vijandschap stond tussen hen in. De Jood voelde zich beter dan de heiden en de heiden probeerde de Jood te kleineren. Maar toen gebeurde wat niemand voor mogelijk hield. Jood en heiden kwamen tot elkaar, vormden een gemeenschap, braken het brood en zongen liederen. Hoe kan dat? Paulus zegt: Christus is onze vrede. Hij heeft jullie tot één lichaam gemaakt. Dat deed Hij aan het kruis. Want bij het kruis sloegen Joden en heidenen de handen in vijandschap ineen. Bij het kruis gaat niemand vrijuit. Beiden zijn even schuldig. Tegelijk zijn beiden even geliefd.

Op één hoop

Denken vanuit het kruis verbindt. Waar ze in Efeze last van hadden, dat is de wereld nog niet uit. Dat is ook de kerk helaas nog niet uit. Wat kan er een vijandschap en hoogmoed zijn. Maar als de Geest van Christus gaat waaien, blaast Hij ons allemaal op één hoop. Allemaal zijn we even schuldig en allemaal even geliefd. Bij het kruis heb je elkaar niets meer te verwijten, laat staan je boven een ander te verheffen. Daar ligt de kiem van de vrede onder elkaar.

De vrucht van de Geest is vrede. God wil zo in ons doorwerken dat er een knop bij ons omgaat, dat je denkt: wat houd ik toch voor vijandschap vast naar hem of naar haar en dat je dat overwint. Laten we bidden om de Geest, dat Zijn vrede ons vormt. En vervolgens: leef voor zover het van u afhangt, in vrede met alle mensen (Rom.12:18). Misschien is het tijd om vandaag iemand de hand te reiken en de vrede te zoeken.

Ds. T.L.J. Bos is predikant van de hervormde gemeente te Waddinxveen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen