Alleen overgebleven

Soms rollen woorden over elkaar heen: Jabbok - Jakob. Het is net als een rivier, zo onrustig, zo rusteloos. In dit berglandschap in Jordanië schrijft de Heilige Geest geschiedenis, heilsgeschiedenis. Jakob is onderweg naar huis. Onderweg gebeurt het een en ander. Zo gaat dat ook vandaag, misschien wel in ons leven.

Loslaten

Het is inmiddels donker geworden. Jakob baant zich een weg door het water naar de overzijde. Alles heeft hij achter zich moeten laten: vrouw, kinderen en bezittingen. De Bijbel zwijgt erover, maar we kunnen ervan op aan dat dit een ‘gevecht’ geweest is aan de oever van de Jabbok. Afscheid nemen doet pijn. Het voelt rauw aan. Het is ook niet zomaar wat om de dood in de ogen te zien. Daarover gaat het hier. Ezau is immers onderweg met vierhonderd man (Gen.33:1). Er is niet zoveel kennis voor nodig om te weten dat dit een verloren strijd is. Het lot is al beslist. Zo menselijk denken we.

Zo neemt de Heilige Geest ons soms mee over de rivier van ons leven naar een landschap waar we nog nooit geweest zijn. Loslaten, uit handen geven, zijn ‘gouden’ woorden in het landschap van de Jabbok. Je geld, je macht, je naam, je gezondheid, je godsdienst en het liefste wat je op aarde hebt, loslaten. Daar sta je dan midden in de nacht van je leven, alleen overgebleven met God.

Dat is de vraag toch? Waar is God? Is dit Gods weg? We zijn toch onderweg naar huis, naar Gods bevel? We zijn toch niet zelf gaan lopen? (Gen.31:3) Dat moeten we niet vergeten als het nacht wordt, als God Zijn kind beproeft. Maar al die bezittingen, die vrouw en die kinderen waren toch de vervulling van Gods belofte? Hij had het toch beloofd: ‘Ik zal u zegenen’? (Gen.28:14) én Hij had het gedaan. Dat is inderdaad waar. God is waar en toch bleef Jakob alleen over. Waarom toch, waarom zo? ‘Waarom gaat Uw pad door de zee en worden Uw voetstappen niet gekend?’ Het komt er dan op aan om te volgen zonder vragen, ook als alles onder onze handen afbreekt. Dat doet Jakob ook in de nacht van zijn leven.

Verlangen

Heel veel later in de geschiedenis hoor ik iemand roepen boven het bruisen van het onrustige leven uit: ‘Dat ik Hem kenne, en de kracht van Zijn opstanding, en de gemeenschap aan Zijn lijden, Zijn dood gelijkvormig wordende.” (Fil. 3:10) Het is een man die dwars door de bitterheid van het lijden, door de afbraak en de eenzaamheid heen, verlangde om nog inniger verbonden te worden met Hem. Hij wenst diepere kennis van Hem te ontvangen Die leed toen het water hoog aan de oever stond, Die kroop als een worm door het stof, door mijn stof, van Hem, Die de bruisende overlopende beker aan Zijn lippen zette in de nacht in de hof.

Ook Hij bleef alleen over. Waarom dan toch? Waarom zo? De Heilige Geest zegt: ‘Hoewel Hij de Zoon was, nochtans gehoorzaamheid geleerd heeft, uit hetgeen Hij heeft geleden.’ (Hebr.5:8)

Leren

‘Gehoorzaamheid leren’ is weer zo’n begrip van goud dat schittert als het nacht wordt. God worstelt met Jakob. Wat een wonder is het als Hij ons telkens opzoekt en ons niet laat opgroeien voor ‘galg en rad’ (Hebr.12:8). Onderweg moet het een en ander geleerd en afgeleerd worden, willen we opgevoed worden tot kinderen van het Koninkrijk, net als Jakob (Hebr.12:10).

In die nacht leren we zien op Hem Die het kruis heeft verdragen en schande veracht. In die nacht blijft er ook maar Eén over: Jezus alleen. Meer niet? Nee, meer niet: ‘Mijn genade is u genoeg.’

Ds. A. Simons is predikant van de hervormde gemeente te Montfoort.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen