Thuis in het zuiden

We wonen inmiddels meer dan zeven jaar in Zuid-Limburg, maar deze vragen worden ons nog geregeld gesteld.

Vragen

In november 2011 begint mijn man, Dirk, met zijn werk in het MUMC (Maastricht Universitair Medisch Centrum) op de afdeling infectieziekten. Het is een mooie bekroning na jaren van intensieve studie in Utrecht. Dat betekent voor ons gezin een nieuwe start. We laten het dorp Putten achter ons, en daarmee de kerk waar we belijdenis deden en waar de kinderen werden gedoopt, waar we iedere zondag graag naartoe gaan. Met veel plezier werk ik al meer dan tien jaar in het christelijk onderwijs in het dorp. Daar is duidelijk van wie je er één bent. Onze familie woont dichtbij en hoe fijn is het om even naar opa en oma te fietsen.

Vertrekken uit een vertrouwde omgeving brengt vragen met zich mee. Welke school kiezen we voor de kinderen, wat is onze plaats in de gemeente en hoe vullen we onze vrije tijd in? En vooral; waarom maken we deze keuze? Daarmee komen we bij de vraag naar onze identiteit. Door Wie laten we ons leiden en waar is ons hart? We kunnen niet om deze vragen heen. Het brengt ons met elkaar in gesprek. Deze gesprekken verbinden ons als gezin opnieuw aan elkaar. Er is veel tijd om samen door te brengen en we wandelen veel in de prachtige omgeving.

Oprechte ontmoeting

We sluiten ons aan bij de Christelijke Gemeente ‘Stem van de Goede Herder.’ Er is verwondering over hoe sterk we de stem van God horen in de preken en op de bijbelstudiekring. Oude woorden worden opnieuw gehoord. We zien in hoeveel we hebben meegekregen in Putten. De Heere wil verder werken in ons leven en is niet aan tijd en plaats gebonden. Dat wisten we al, maar we horen Zijn stem opnieuw. Het valt op dat er niet over bijzaken wordt gediscussieerd. Vaak is er een oprechte ontmoeting over hoe God werken wil in iemands leven. Er zijn gezinnen die ook hun familie ver weg hebben wonen. Ze zijn hier niet gekomen voor een goede baan, maar juist om als christelijk gezin deel te nemen aan een samenleving die niet veel van God en Zijn Woord weet.

Onze kinderen gaan met een schoolbusje naar de gereformeerde Benjaminsschool in Brunssum. Het is een hele reis voor hen, maar het is fijn dat er christelijk onderwijs mogelijk is. Wat zijn de dagen lang en leeg als de kinderen de hele dag naar school gaan en Dirk naar zijn werk is.

Gelukkig vind ik werk bij stichting Vluchtelingenwerk als taalmaatje en later als taaldocent. Dit werk brengt me veel en leert me anders in het leven te staan. Als je moet vluchten, kun je niet meer zelf kiezen en ben je afhankelijk van wat anderen voor jou beslissen. En hoe sta ik daar zelf in? Vaak wil ik zelf bepalen hoe ik leven wil. De omgang met de vluchtelingen leert me ook hoe sterk veerkracht is en het geeft een ontspannen houding ten opzichte van dingen die helemaal niet belangrijk zijn.

Tienergroep

Inmiddels zijn onze kinderen 14 en 16 jaar oud. Ze volgen openbaar onderwijs op de hoek van de straat. De kinderen zoeken hun weg in deze wereld. We geloven dat God hen bij hun naam heeft geroepen en niet zal loslaten wat Hij begonnen is in hun leven. Op school leren ze om alles uit te proberen en hun grenzen te verleggen. Jongeren in hun omgeving luisteren soms nieuwsgiering en soms bevreemd als ze vertellen gelovig te zijn. Thuis willen we de kansrijke jaren benutten en hen een warme plek geven. Het betekent veel tijd aan tafel of een rondje fietsen met papa, waarbij alles kan worden besproken. Dat is nodig, waar je ook woont. Iedere veertien dagen komen de tieners van de gemeente bij elkaar voor de tienergroep. De Bijbel gaat open en er is genoeg ruimte voor discussie.

Christelijk onderwijs

Vanaf augustus werk ik op een protestants-christelijke school in Maastricht. Het bestuur van de vereniging was op zoek naar een leerkracht die actief identiteitsdrager van de school wil zijn. De christelijke identiteit is het bestaansrecht van deze kleine vereniging naast de grote openbare en katholieke schoolbesturen. Het bestuur wil daarom de christelijke identiteit meer duidelijk vorm geven. Nieuwe mensen die worden aangenomen, wordt daarom gevraagd de christelijke identiteit uit te dragen. Sommige collega’s geven aan niet te geloven en de godsdienstlessen in alle groepen zijn voor mij. Opnieuw een situatie waar de dingen niet vanzelfsprekend zijn. Opnieuw de vraag hoe mijn identiteit zich verhoudt tot deze omgeving. Het wordt een zoektocht naar de juiste taal en de juiste toon. Maar wat een kans om te getuigen van de liefde van Christus die het Licht wil zijn op een plaats waar het donker is. En wat een kans om dienstbaar te zijn aan Gods Koninkrijk in het onderwijs. Om de kinderen te leren dat ze mogen uitzien naar een grote toekomst. Dan kom je erachter dat je dit werk niet kunt doen zonder heel dicht bij Hem te blijven.

•••

En, lukt het om te wennen? Het antwoord is in de loop van de jaren niet altijd hetzelfde. We zijn niet geheel zonder heimwee naar wat is geweest. Maar zijn we dat niet allemaal op een eigen manier? Dingen om ons heen veranderen, maar daar hoeven we niet door in de war te raken. Zeker niet als Christus door het geloof in ons hart woont en we in de liefde geworteld en gefundeerd zijn. Dan weten we dat we hier in Zuid-Limburg op onze plaats zijn.

Marlies Posthouwer-Veldhuijzen is leerkracht op een protestants-christelijke school in Maastricht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen