Geloven in Limburg

Toen we geroepen werden naar het zuiden werden we gewaarschuwd. ‘Het is daar harde grond, er is nauwelijks nog iets van een protestantse gemeente, dat gaat lastig worden,’ zo werd ons van alle kanten gezegd.

Bijzonder gezelschap

Tot mijn verrassing blijken er in in Zuid-Limburg veel protestantse gemeenten te zijn met een kleine, trouwe kern van gemeenteleden. Het is een mix van geboren en getogen Limburgers en Hollanders die voor hun werk of voor het goede leven hier zijn komen wonen. Voeg daar nog een paar asielzoekers bij en je hebt een bijzonder gezelschap voor je zitten, als je mag preken op een zondagmorgen. Lang niet ieder dorp heeft een protestantse gemeente, of het nu evangelisch, Protestantse Kerk, vrijgemaakt of christelijk gereformeerd is. De gemeenten die er zijn, zijn dan ook allemaal streekgemeenten waar mensen uit een wijde regio meeleven. Ze hebben er echt wat voor over, zijn vaak de enige protestanten in het dorp of op het werk. Dat betekent dat je regelmatig aan je rooms-katholieke omgeving moet uitleggen dat je niet een ander geloof hebt, maar dat roomskatholieken en protestanten in dezelfde God geloven, dezelfde Bijbel lezen en dezelfde Jezus volgen.

Hechte band

Juist omdat je als protestant een enkeling bent, is de band met elkaar in de gemeente vaak hecht. De hartelijke manier waarop ook wij hier verwelkomd worden en waarop mensen met elkaar omgaan, is als een warm bad. Men praat veel met elkaar, leeft met elkaar mee, drinkt koffie voor en na de dienst en eet daarbij als er ook maar iets te vieren valt (en soms ook zonder reden) grote stukken vlaai. De contacten zijn hartelijk, door de gastvrije cultuur van de Limburgers, maar zeker ook doordat je als gemeente elkaar hard nodig hebt. Wat ook prachtig is om te zien, is dat bij regionale bijeenkomsten die af en toe georganiseerd worden, mensen uit heel Limburg en vaak ook een deel van Vlaanderen samenkomen. In de lijdenstijd hadden we een samenzang-avond, waar Christiaan Verwoerd de zang leidde en ik een overdenking mocht houden. Tot ieders verrassing puilde de zaal in Schinnen uit en werd er door 250 mensen uit Limburg en Vlaanderen gezongen, gebeden en geluisterd naar wat Jezus voor ons deed toen Hij stierf aan het kruis. Alleen al de opkomst was voor iedereen een bemoediging.

Vermoeid

Want dat is me natuurlijk ook opgevallen. De gemeenten zijn levend, het Woord van God klinkt zowel op de zondagen als op de bijbelkringen aan huis en de Alpha-cursussen in de zaaltjes. Maar de aantallen zijn klein en degenen die de kar trekken, zijn met weinig. Met name de leiding van de gemeente, de predikanten, voorgangers, ouderlingen en oudsten die ik inmiddels heb gesproken, geven dat aan als grootste zorg. Het protestantse kerkleven in Zuid-Limburg is levend, maar kleinschalig. Dat betekent ook dat je geen grote groep hebt waaruit je leidinggevenden kunt vragen. Degenen die verantwoordelijkheden op zich hebben genomen, doen dat vaak al heel lang. Ze zijn trouw in het dienen, maar velen van hen zijn ook moe. Niet uitgeblust, maar wel vermoeid. Ze zouden ook wel eens een poosje gewoon gemeentelid of kerkganger willen zijn zonder altijd die verantwoordelijkheid te voelen, maar aan wie kunnen ze het overdragen?

Volwassen christenen

Nu begrijp ik ook waarom in de periode dat God ons richting Limburg stuurde, we niet werden gevraagd om predikant in een gemeente te worden. De Limburgers die ons belden, zeiden: we hebben volwassen christenen nodig, mensen die verantwoordelijkheid op zich willen nemen voor de kleine gemeente van Christus die hier op veel plekken is. Mensen die een bijbelkring willen leiden, een Alphacursus kunnen geven, die in de kerkenraad willen dienen of het kinderwerk kunnen organiseren.

Zomaar wat eerste indrukken. Er is verrassend veel gemeenteleven in Limburg, de Bijbel gaat op veel plekken echt open, zowel op zondag als in de week. Maar het oogt klein en voelt soms kwetsbaar. Ik denk echter vaak aan de belofte die Jezus geeft aan zo’n soort gemeente in Openbaring 3:8: ‘Ik ken uw werken. Zie, Ik heb voor uw ogen een geopende deur gegeven en niemand kan die sluiten, want u hebt weinig kracht en toch hebt u Mijn Woord in acht genomen en Mijn Naam niet verloochend.’ Die belofte klinkt in m’n achterhoofd, iedere keer als ik weer zo’n kleine, trouwe Limburgse gemeente binnenstap.

Ds. Ron van der Spoel uit Berg en Terblijt is werkzaam als predikant-pionier voor de IZB en voor Open Doors in België.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen