Groei en krimp

Niet bedacht, wel gebeurd. Opvallend en hoopvol... Via missionaire initiatieven zijn er, verspreid over het land, allerlei kleine geloofsgemeenschappen ontstaan. Daarvan verlangt nu een aantal een plekje binnen onze kerk als zogenaamde ‘kerngemeente’.

Dubbel gevoel

Het doet een beetje denken aan de situatie van het Nieuwe Testament. Toen ontstonden her en der nieuwe gemeenten. Paulus schreef in zijn brieven allerlei adviezen aan hen en hun leiders. Ik noem er enkele: stel de ambten in, laat het heil in Christus centraal staan, leef heilig en wees eensgezind. De Bijbel weet ervan dat elk mens en iedere gemeente de neiging heeft om af te dwalen van het juiste spoor. Om die reden is het dan ook een zegen dat christenen en kerken aan elkaar gegeven zijn. Zo kun je zelf bewaard worden voor afglijden en kun je anderen helpen dichtbij Jezus te blijven.

De synodevergadering werd dus gestempeld door een dubbel gevoel; dankbaarheid en zorg. We spraken over de vragen: aan welke eisen moet zo’n nieuwe kerngemeente voldoen? Hoeveel leden dient zo’n gemeente te hebben? Hoe zit het met het aantal ambtsdragers? Stellen we financiële eisen? Wordt er gekeken naar de inhoud van de activiteiten, en zo ja, op welke manier?

Strenger

Die kwesties zijn spannend, want al snel trek je de vergelijking met een kleine, krimpende gemeente. En dan klinkt de vraag: waarom wordt er strenger gekeken naar bestaande dan naar nieuwe gemeenten? Om een voorbeeld te geven; de ‘regel’ is dat een kerkenraad uit minimaal zeven mensen bestaat, bij een pioniersplek stellen we als eis: drie ambtsdragers. Je zal maar deel uitmaken van een kerkenraad waar met moeite vijf ambtsdragers gevonden zijn en naast je zie je een pioniersplek ontstaan waar drie ambtsdragers voldoende zijn...

Sommige predikanten en kerkelijk werkers vinden daarnaast dat aan pioniers te veel ruimte wordt gegeven. En inderdaad, een pionier hoeft aan veel minder (opleidings)eisen te voldoen en mag in een aantal gevallen zowel preken als de sacramenten bedienen.

De scriba, ds. R. de Reuver, stelde voorafgaand aan het gesprek dat we steeds meer te maken krijgen met een diversiteit (mozaïek) aan kerkvormen. Niet aan elke gemeente kunnen we dezelfde ‘eisen’ stellen. Zoals er inhoudelijk in onze kerk een verscheidenheid is (modaliteiten), zo zal dat ook in vormen steeds meer zichtbaar worden. Tegelijk dient er in de kerk een eenheid te zijn van belijden.

Geen vereniging

Over de spanning tussen eenheid en verscheidenheid voerden we als synode een boeiend en open gesprek. Een citaat: De kerk is geen vereniging; van een vereniging word je lid door je in te schrijven (tekenen bij het kruisje). Van een kerk word je lid door de doop. Zo word je getekend door het kruis. Besloten werd dat een nieuwe gemeente tien (doop)-leden en drie ambtsdragers dient te hebben voordat ze kan worden toegelaten. Daarnaast werd uitgesproken dat elke gemeente samenkomt rond Woord en sacrament. Het wezen van een gemeente wordt niet bepaald door allerlei (diaconale) activiteiten (hoe zinvol en wervend die ook kunnen zijn), maar door het Woord.

Niet alle vragen werden beantwoord. Daarom gaan twee werkgroepen de komende tijd aan de slag om de vragen rond kleine gemeenten en de ambtsvisie te doordenken. Hopelijk zijn er daarnaast veel bidders actief voor de kerk.

Behoed uw kerk, zet uit o God haar palen,
zij kenn’ eerlang geen grenzen meer.
Dat elk in Naam van onze Heer,
de knieën voor U buig’ en alle talen:
Uw lof herhalen.

Gezang 312:1, LvdK

Michel van Heijningen is ouderling-kerkelijk werker te Dorkwerd en lid van de synode.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen