Vasthoudend

God worstelt met Jakob. Zo lezen wij de geschiedenis tenminste. Jakob staat er echter nog voor. Ligt het niet veel meer voor de hand dat hij denkt dat het Ezau is? Het is immers een gevecht op leven en dood. Zo werkt God toch niet? Het is trouwens ook niet iets wat zomaar liefelijk voorbij stroomt als water in de Jabbok.

Wonderlijke strijd

Het is een wonderlijke strijd. Jakob lijkt zelfs de meerdere te zijn, terwijl die Man zo sterk blijkt te zijn dat Hij de heup van Jakob maar met Zijn vinger hoeft aan te raken en Jakob is voor zijn leven lang getekend (Gen.32:25). Jakob verliest in deze strijd zijn kracht. Daar hangt Jakob aan de ‘nek’ van die Man. Een verloren strijd lijkt het.

Zo zien wij dat in de wereld waarin we leven, maar in het Koninkrijk van God gaat het precies andersom. Niet de sterkste maar de zwakste, niet de rijkste maar de armste, niet de rechtvaardige maar de onrechtvaardige, niet de wijste maar de dwaaste wint (1 Kor.1:28). Wonderlijk is dat. Vroeger zei een oude man tegen me: ‘Daar moet je God voor zijn.’ Het is de omgekeerde wereld.

Smeekbede

Inmiddels is er wat gebeurd bij Jakob. Hij is tot de ontdekking gekomen dat deze man niet Ezau is, maar God zelf in Christus Jezus (Gen.32:30). Straks noemt hij deze plaats Pniël: ‘Ik heb God gezien, van aangezicht tot aangezicht.’

In gedachten zie ik Jakob daar hangen aan de nek van het Woord. Jakob huilt en smeekt (pleit) als een geknakte man (Hos.12:3). In die nacht klinkt het uit zijn mond: ‘Ik laat U niet los, tenzij Gij mij zegent.’ Hoe kan dat nu toch? Aan de ene kant leeft het besef dat het God in Christus is. Wie zal dan leven? Aan de andere kant zegt hij: ‘Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat Gij mij zegent.’

Later hoor ik iemand uitroepen: Zo Gij in ’t recht wilt treden,
O HEER’, en gadeslaan
onz’ ongerechtigheden,
ach, wie zal dan bestaan?
Maar neen, daar is vergeving
altijd bij U geweest.
(Ps.130:2 ber.)

De Heidelbergse Catechismus belijdt het in zondag 23 ook: al is het dat mijn geweten tegen mij getuigt, nochtans ben ik om Christus’ wil rechtvaardig voor God.

Jakob smeekte om een zegen (Gen.32:26). Daarop komt er geen direct antwoord uit de mond van die Man, maar een wedervraag: ‘Hoe heet je?’ Wat een wonderlijke reactie.

Is het echt zo’n vreemde vraag? Nee, het is een vraag naar aanleiding van zijn vasthoudendheid. Dat blijkt ook uit het antwoord van die Man: ‘Je hebt je vorstelijk gedragen.’ Vorstelijk? Ja, je hebt vastgehouden ondanks alles. Jakob, je doet je naam eer aan: ‘vasthouder’. Ezau heeft je geboortenaam verbasterd in hielenlichter, leugenaar, maar je moeder noemde je toen al vasthouder. (Gen.25:26)

Belofte

God leert ons ook volharden, vasthouden ondanks alles. Nochtans houden we vast aan Gods beloften. Ook - of juist - als we de dood in de ogen zien, als Ezau tegenover ons staat en ons aangrijnst. Als alles onder onze voeten wordt weggeslagen, blijft er maar één ding over: ‘Op Uw Woord heb ik gehoopt, op Uw Christus.’ (Ps.119:74, 81, 114, 147).

Misschien werpt iemand tegen dat wij zelf niets hebben vast te houden. Dat klopt. Alles wat van ons is, moeten we loslaten, maar genade leert vasthouden wat van God is. ‘Zouden Gods beloften Zijn vervulling missen?’

Paulus geeft het ons als afscheidswoord mee: ‘Laat ons de onwankelbare belijdenis van de hoop vasthouden, want Die het beloofd heeft, is getrouw.’ (Hebr.10:23; 3:6,14)

Ds. A. Simons is predikant van de hervormde gemeente te Montfoort.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen