Globaal bekeken

‘Ik hoor nergens bij,’ zegt Thea Ornstein in Kerk en Israël Onderweg (Protestantse Kerk):

Ze groeide op in de Christelijk-Gereformeerde Kerk.

Haar vader, afkomstig uit een oorspronkelijk streng orthodox joods milieu, leerde haar echter de Bijbel met joodse ogen te lezen.

Thea Ornstein: ‘De vader van mijn vader was een Roemeense jood. Hij kwam, met als doel naar Amerika te emigreren, in Rotterdam in contact met Elim, een vereniging die tot doel had joden te bekeren tot het christendom. Daar leerde hij de Messias kennen, en trouwde vervolgens met een christelijke vrouw. Mijn vader is altijd open geweest over zijn roots. Hij was actief in de kerk, en bijvoorbeeld ook in Hadderech, de vereniging van Messiasbelijdende joden. Hij kon die zaken goed met elkaar verenigen.’

Als kind had ze niet het gevoel dat ze anders was dan anderen. ‘Ik ging gewoon naar de kerk en had christelijke vriendinnetjes. Maar met Kerst bijvoorbeeld vertelde mijn vader wel dat de Joden omstreeks die tijd Chanoeka vieren. De joodse wortels werden altijd benoemd.’

Eenzaam

Nu ze ouder is, voelt het anders. ‘Omdat het christendom wortelt in het jodendom zitten Messiasbelijdende joden eigenlijk op twee stoelen, maar vallen ze er net tussen. Ik voel altijd dat ik nergens echt bij hoor. De synagoge veracht ons door ons geloof in de Messias, en de kerk begrijpt niet dat we met onze joodse wortels bezig zijn. Een eenzame situatie. Iedere Messiasbelijdende jood heeft dat gevoel.’ (...) Sinds haar verhuizing naar Amstelveen bezoekt Thea de christe-lijk-gereformeerde kerk van haar jeugd of een protestantse gemeente in Amsterdam. Ook gaat ze veel naar de Engelse Kerk op het Begijnhof. ‘Ik heb me nog nergens bij aangesloten. Voor mij is heel belangrijk dat in de kerk aan Israël wordt gedacht. Veel Messiasbelijdende joden gaan niet meer naar de kerk, omdat zaken met betrekking tot Israël vaak verkeerd geïnterpreteerd worden. Ik vind het weldadig als de predikant oog heeft voor Israël, bidt voor Israël, het de plaats geeft die het toekomt. Het maakt me verdrietig als dat niet zo is.’

Hugo C. van Woerden zond een ‘Luthercitaat,’ nu over ‘De Goede Herder en Zijn schapen’:

Ik ben de goede Herder; de goede herder geeft zijn leven voor de schapen (Johannes 10:11).

(...) Het is alsof Christus wil dat een christen hier op aarde verborgen moet blijven onder ongeluk, hartzeer, zonden en allerlei gebreken en ergernissen. Op die manier gaat het alsof er geen verschil is tussen hem en een goddeloze. Want hier is leven en sterven uitwendig gezien gelijk. Ja, wat nog meer is, het schijnt dat ene christen er nog slechter aan toe is – mét zijn Heere God – dan een heiden die God niet kent.

Werkelijk, het gaat zeker nog slechter met een christen. Hij heeft meer ergernissen en bestrijdingen dan andere mensen. Laat u hierdoor niet in de war brengen, maar geloof dat het waar is wat Hij hier zegt: ‘Ik ken Mijn schapen.’ Nu zeggen de duivel en het verstand: ‘Hoe kan Hij je kennen wanneer het immers zo slecht met je gaat?’ Dan geef je als antwoord: ‘Ik weet dat Hij mij kent en het hindert mij niet in het geloof dat ik moet sterven en allerlei lijden moet ondergaan.’

‘Want ik ken toch Zijn stem en ik hoor Zijn stem en houd mij daaraan. Hij praat immers met mij als een herder met zijn lammetje: ‘Ik ben je Herder en Ik ben voor jou gestorven. Ik heb Mijn leven voor jou gegeven.’ Dat Woord hoor ik en geloof het. Dat is mijn enige en zekere teken dat Hij mij kent en ik Hem ook.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen