De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Globaal bekeken

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Globaal bekeken

4 minuten leestijd

In Petrus (het kwartaalblad van de Protestantse Kerk) gaat het over een ‘protestantse primeur’:

Tientallen protestanten vluchten aan het begin van de Reformatie voor vervolging door de Spaanse keizer. Ze vinden een toevluchtsoord in het tolerante stadje Gennep. Daar ontstaat de oudste protestantse gemeente van Nederland.(…) De overwegend katholieke bevolking in het stadje Gennep ontvangt de vluchtelingen gastvrij. De stedelingen bieden zelfs aan hun Sint-Martinuskerk te delen. Er worden oecumenische diensten gehouden waarin dominee en pastoor samen voorgaan, de aanwezigen samen psalmen zingen en iedereen die dat wil de eucharistie ontvangt. Pasgeborenen worden afwisselend gedoopt door de priester en de dominee.

Als de vervolging verhevigt, vluchten nog eens duizenden protestanten naar het hertogdom. Tientallen sluiten zich aan bij hun geloofsgenoten in Gennep en het nabijgelegen stadje Goch. Al in 1571 wordt de Nederduisch Hervormde Kerk in Gennep en Goch als officiele protestantse gemeente erkend door de synode in Emden. De katholieken en protestanten leven dan nog steeds vreedzaam naast elkaar. Terwijl op andere plekken protestanten een katholieke kerk afpakken om in gebruik te nemen, besluiten de protestanten in Gennep in 1650 om een eigen kerk te bouwen. In 1663 is het gebouw klaar. Daarmee is dit kerkje naast het stadhuis de oudste Nederlandse kerk die door protestanten is gebouwd.

Dr. At Polhuis vertelt in In de Waagschaal hoe hij ‘tot een radicale verschuiving’ in zijn Israëlstandpunt kwam:

Ik ben opgegroeid in de tijd dat iedereen voor Israël was. Dat is op een gegeven moment gekanteld, mijn sympathie is – denk ik in de jaren 80 – naar de Palestijnen toe gegaan. Vanuit de sympathie die ik toen had en nog steeds heb voor de Palestijnen ben ik in 1997 mee geweest met een reis die o.a. Hans Visser had georganiseerd naar Israël en de bezette gebieden. Maar dat is anders afgelopen dan ik van tevoren überhaupt had kunnen bedenken.

Tijdens die reis ben ik op een zondag – de anderen gingen de highlights van Jeruzalem zien – met Hans Visser meegereden naar Palestijnse christenen in Bethlehem. Hans Visser had gepreekt, we hebben bij mensen thuis gegeten en daarna hebben we met een aantal mensen over het Palestijnse vraagstuk en over Israël gesproken. We waren ook in vluchtelingenkampen geweest en daar zag ik voortdurend een plaatje van Palestina, inclusief Israël. Ik dacht: ik moet dat toch eens vragen. Dus ik zei: ook bij jullie hangt die landkaart. Jullie spreken over Palestina, maar waar hebben jullie het dan precies over? ‘Nou,’ zeiden ze, ‘dat is duidelijk: dat is Palestina.’ ‘Maar wat doe je dan met die miljoenen joden die er ook wonen?’ vroeg ik. ‘Dan moet je toch een Tweestatenoplossing of zoiets hebben?’ Toen viel er een doodse stilte. ‘O, we hebben de vijand in ons midden.’ ‘Nee,’ zeiden ze, ‘die Tweestatenoplossing, dat zeggen we wel, maar het wordt één Palestijnse staat. Het kan lang duren en het kan kort duren, maar die komt er.’ ‘Maar wat moet er dan met Israël gebeuren?’ vroeg ik. ‘Dat moeten ze zelf maar weten, maar het is ons gebied.’ (…) Ik ben toen binnen een uur, in hun beleving, van vriend van Palestijnen tot vijand van Palestijnen geworden.

Ik betreur het, dat Hans Visser toen zijn mond gehouden heeft. Want eigenlijk was hij het met mij eens.(…) Maar hij vond het niet de gelegenheid. Maar ja, dat is het nooit. Ik dacht: mijn sympathie voor de Palestijnen is niet zo groot dat ik het op mijn geweten wil hebben dat dat opnieuw tot een massamoord leidt. Ja, dat is ook de erfenis van de Tweede Wereldoorlog. En als zij hun zin krijgen, dan is de kans groot dat dat gebeurt. Dat hele beeld dat er een democratisch Palestina ontstaat is luchtfietserij. In ieder geval op dit moment. Dit gesprek heeft geleid tot een radicale verschuiving in mijn Israëlstandpunt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 17 oktober 2019

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Globaal bekeken

Bekijk de hele uitgave van donderdag 17 oktober 2019

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's