‘Unplanned’ maakt indruk

Esther Visser is eindredacteur van De Waarheidsvriend.

Bijna alle 1500 zitplaatsen in de grote zaal in De Basiliek te Veenendaal zijn gevuld. Het overgrote deel van de bezoekers is vrouw.

Kees van Helden, directeur van Schreeuw om Leven, neemt het woord voordat de film gaat draaien. Hij vertelt hoe groot het belang is van deze film, die ‘niet leuk is om naar te kijken’. Achter de hulpvragen die Schreeuw om Leven dag en nacht te verwerken krijgt, zit vaak onnoemelijk veel leed. ‘Het kind is meestal niet het probleem, het zijn de omstandigheden,’ stelt Van Helden. Vanuit de zaal klinkt spontaan applaus.

‘Vaak worden onbedoeld zwangere vrouwen vanuit hun omgeving onder druk gezet om abortus te laten plegen.’

Frisse wind

Van Helden gaat uitgebreid in op de manier waarop zijn organisatie in het bijzonder en pro-life acties in het algemeen worden afgeschilderd in de media. Zo noemt hij een reportage van het NOS-programma EenVandaag, waarin beelden zouden worden getoond van een agressieve anti-abortusdemonstratie. Maar deze beelden blijken Amerikaans te zijn en gaan niet over anti-abortus- maar over een pro-abortusdemonstratie. Een blunder van EenVandaag. Van Helden benadrukt dat medewerkers van Schreeuw om Leven die bij abortusklinieken posten, zich ingetogen gedragen en op een rustige manier gesprekken proberen aan te knopen met vrouwen die er een afspraak hebben.

Verder noemt Van Helden een column van sociaalwetenschapper Linda Duits, getiteld ‘De abortus-strijd is een informatiestrijd geworden’. ‘Wat was ik blij met deze kop,’ zegt Van Helden. ‘Want zo is het precies. Door de media wordt misleidende informatie over abortus en pro-life organisaties verspreid.’ Maar helaas houdt Duits zich zelf niet aan haar kop, vertelt hij. Zo stelt ze dat de VBOK en Siriz achter de pro-life flyer zitten die in de Week van het Leven huis-aan-huis verspreid zal worden. Geen van beide organisaties doet echter aan de actie mee. ‘Ik snap er werkelijk niets van hoe iemand het kan hebben over informatiestrijd, terwijl er zo slordig wordt omgesprongen met informatie,’ verzucht iemand in een reactie onder de column.

Duits roept iedereen op om ‘als de wiederweerga een nee-nee-sticker op je brievenbus te plakken’. Overigens heeft het Humanistisch Verbond een sticker ontworpen speciaal om de flyer te weren.

Daarop staat: ‘JA voor de vrije keuze – NEE tegen anti-abortusreclame’ Wat is het toch merkwaardig dat mensen die tegen abortus zijn, er automatisch van verdacht worden dat ze ook tegen keuzevrijheid voor vrouwen zijn. En dat terwijl dezelfde Linda Duits in een andere column uitlegt waarom ze op negentienjarige leeftijd abortus pleegde: ‘Abortus was de enige keuze, want het was de enige uitweg.’ Bij de hulp aan vrouwen in nood is dat juist wat aandacht krijgt: samen met de onbedoeld zwangere vrouwen wordt gezocht naar andere keuzes, andere oplossingen.

Abortuspil

Nadat Van Helden in gebed is voorgegaan, gaat Unplanned van start. Een prettige, ontspannende film is het allerminst. Het verhaal begint met beelden van het moment waarop voor Abby Johnson de knop omgaat. Ze moet helpen bij een abortus en ziet de foetus op de echo kronkelen om te ontkomen aan de currettage. (Er lopen mensen de zaal uit.) Op dat moment is ze al acht jaar aan het werk bij Planned Parenthood, een Amerikaanse kliniek die onder andere abortus aanbiedt. Dan gaat het verhaal terug naar de tijd dat ze zelf onbedoeld zwanger raakte.

Haar vriend weet wel een adresje – het is de kliniek in Houston waar ze later directeur van zal worden.

In die tijd wordt ze vrijwilliger voor de kliniek. Later zal ze voor de tweede keer, nadat haar huwelijk met deze man is stukgelopen, abortus plegen, nu met behulp van de abortuspil. De beelden van de vreselijke pijn die ze lijdt en al het bloed dat ze verliest, zijn akelig om te zien. Vanuit mijn ooghoek zie ik opnieuw mensen de zaal uitlopen.

Ondanks deze negatieve ervaring blijft Abby haar werk als vrijwilliger met verve uitvoeren. Ze wordt voorlichter en blijkt een kei te zijn in het overhalen van vrouwen om een abortus te laten plegen. Ze is er vast van overtuigd dat ze vrouwen die in de problemen zitten, op een goede manier helpt. Op een dag neemt de directeur van de kliniek, Cheryl, haar mee naar een kamer waar de geaborteerde foetussen in elkaar worden gepast, om te controleren of het wel compleet is en er geen stukjes zijn achtergebleven in de baarmoeder. Verwonderd, maar zonder afschuw of tranen kijkt Abby naar het dode kindje.

‘Iedereen die hier binnenkomt, barst in tranen uit,’ zegt Cheryl dan. ‘Maar jij niet. Daarom acht ik jou geschikt om mij op te volgen als directeur.’ En zo gebeurt het.

Weerbarstig

Wat mij opvalt, zijn de tegenstrijdigheden in het leven van Abby. Ze heeft een vreselijke ervaring met de abortuspil maar blijft toch fervent voorstander van abortus. Ze ziet een dood kindje liggen maar loopt niet in afschuw weg. Ze maakt ook nog mee dat een zwanger meisje tijdens een abortus bijna het leven laat, maar blijft cliënten overhalen om de keus voor abortus te maken. Ze gelooft in God en gaat op zondag naar de kerk. Pas als ze een abortus op een echo ziet, komt het besef binnen van waar ze mee bezig is. Na deze ervaring legt ze direct haar werk als directeur van de kliniek neer en wordt ze actief als pro-lifer.

Juist het feit dat ‘Unplanned’ gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maakt de film geloofwaardig en schetst de weerbarstige werkelijkheid, waarin dingen niet altijd logisch verlopen. Overigens zit er ook een verhaal achter de rol van actrice Ashley Bratcher. Toen zij aan haar moeder vertelde dat ze de hoofdrol in ‘Unplanned’ ging spelen, hoorde ze van haar moeder dat ze zelf bijna geaborteerd was. Op de film is in de Verenigde Staten en Canada veel kritiek gekomen. De film wordt ‘gevaarlijk’ genoemd en ‘tweederangs propaganda van de allerslechtste soort’. Het voormalige CDA-kamerlid Mirjam Sterk nam de term ‘onsmakelijk’ in de mond. Welke recensies de film ook krijgt, het belangrijkste is welke uitwerking de boodschap van de film heeft. Op het nieuws dat binnen een week na het verschijnen de productiekosten waren terugverdiend, zei Abby Johnson: ‘Dat is mooi. Maar belangrijker is dat duizenden mensen de gruwelijkheid van abortus met eigen ogen hebben gezien.’ Inmiddels hebben volgens haar al vijftig medewerkers van abortusklinieken na het kijken van de film hun werk neergelegd.

Verantwoordelijkheid

‘De film is een boodschap voor onszelf,’ zegt Van Helden. ‘Wij dragen de verantwoordelijkheid om onze hand uit te strekken naar de mens in nood. Wie veroordelend wijst naar de ander, wijst met drie vingers naar zichzelf.’

De vraag is wat wij als trouwe kerkgangers doen voor het meisje, de vrouw in nood. De schaamte voor een onbedoelde zwangerschap kan groot zijn, zo groot dat ervoor gekozen wordt om abortus te laten plegen, zodat niemand het ooit te weten komt. Zijn we bereid om alles uit de kast te halen om er te zijn voor een onbedoeld zwangere vrouw, zodat ze het ziet zitten om haar kindje te houden? In de pauze vertelt Kees van Helden mij dat Schreeuw om Leven maar één keer per maand op een handvol plekken bij een abortuskliniek kan staan. ‘Er zijn te weinig medewerkers om er vaker te staan. Maar er worden levens door gered.’

Week van het Leven

Van 11-16 november wordt de Week van het Leven gehouden, georganiseerd door Platform Zorg voor het Leven, waar onder andere de SGP, de CU, Schreeuw om Leven, het RD en de NPV bij aangesloten zijn. In de week wordt huis-aanhuis een pro-life flyer verspreid en op 16 november vindt de Mars van het Leven plaats. Meer info: www.weekvanhetleven.nl.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen