Globaal bekeken

De predikanten Gert de Goeijen en Piet de Jong hadden voor Kontekstueel (gereformeerd belijden nú) een gesprek met ds. Wijnand Zondag (Gereformeerde Gemeenten), voorheen hoogleraar arbeidsrecht in Groningen. Ter afsluiting klonk de vraag ‘Hoe is het op de nieuwe aarde, werken we daar ook?’:

Sinds het overlijden van onze dochter, vorig jaar, ben ik veel meer bezig met de toekomst: hoe zal het zijn op de nieuwe aarde? Ik merk dat ik anders ben gaan denken, veel concreter. Ik mediteer over de beelden die de Schrift ons aanreikt. Je leest er over een dierenwereld, over een leeuw, een lam, een slang, een baby. Je leest over kinderen die spelen op straten en pleinen. Mogen mensen een bijdrage leveren aan het vormgeven van deze pleinen? Als Jezus zegt dat Hij weer wijn zal drinken in Zijn koninkrijk, zullen wij dan wijngaarden planten? Zullen er gebouwen worden ontworpen in het nieuwe Jeruzalem? Ik weet het antwoord niet, maar laten we niet te snel zeggen dat het allemaal ‘geestelijk’ zal zijn, dat er in het geheel geen materie meer zal zijn. Alsof ‘materie’ verkeerd is. De natuur zal adembenemend mooi zijn, zo mooi als in de hof van Eden. En is de natuur soms geen materie? (...) Wij krijgen een verheerlijkt lichaam, dat kan lopen, eten, drinken, zingen. Zoals Jezus na zijn opstanding wandelde, at en dronk met Zijn discipelen... We wachten af, we verwachten! Het mooiste vind ik dat de Heere Jezus daar is, die Zelf alle tranen van onze ogen zal afwissen. Dàt vind ik zo ontroerend. Hij laat dat niet de engelen doen, maar Hij doet dat zelf. Dus voor Jezus ligt daar nog werk! Waarom voor ons dan niet?!

Een lezer stuurde me een Engelstalige hymne uit de vorige eeuw (1954), So Send I You. Hier volgt een gedeelte, in vertaling, met toelichting:

Margaret Clarkson groeide op in een ongelukkig gezin. Op driejarige leeftijd was ze bedlegerig met jeugdartritis en leed ze aan migraine en braken. Pijn was een constante metgezel, maar ze ging naar school en werd lerares. Ze kon door werkloosheid alleen een baan vinden in een geïsoleerd goudmijngebied in het uiterste noorden van Ontario. (...) Ze zei dat ze ongeveer zeven jaar lang verstoken was van christelijke gemeenschap. ‘So Send I You’ werd op dat moment geschreven, gekleurd door haar eenzaamheid en de pijn van haar omstandigheden.

Dus stuur IK je om de gekneusden en gebrokenen te verzorgen,

Met dwalende zielen te werken, te huilen en te waken, De lasten te dragen van een ontzagwekkende wereld - Dus stuur IK je om te lijden omwille van Mij. (...)

Dus stuur IK je naar harten, hard gemaakt door haat, Naar blindgemaakte ogen, omdat ze niet willen zien, Om te geven, ook al is het bloed, om te geven, niet om te sparen Dus stuur IK je naar Golgotha.

Gelijk de Vader Mij gezonden heeft, zo zend IK u.

Negen jaar later (1963), toen ze nog steeds tegen pijn en omstandigheden vocht, begon ze te geloven dat ‘So Send I You’ eenzijdig was en schreef ze nieuwe teksten, waarvan ze vond dat die een meer bijbelse balans lieten zien tussen het verdriet en de ontberingen van het zendingsleven enerzijds en de glorie en hoop van het geloof in Gods genade anderzijds:

(...)

Dus zend IK jou om zielen uit slavernij te halen, Met het woord van waarheid dat gevangenen bevrijdt, Om de banden van zonde te breken, om boeien van de dood te verliezen -Dus zend IK jou, om verlorenen naar Mij te brengen.

(...)

Dus stuur IK je om Mijn kruis met geduld te dragen, En op een dag, met vreugde het neer te leggen, Om Mijn stem te horen: ‘Goed gedaan, mijn trouwe dienaar - Kom, deel Mijn troon, Mijn koninkrijk en Mijn kroon!’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen