Hoe gaat het echt?

Zo leerden wij dit ook, toen we enkele jaren geleden in Namibië kwamen wonen en werken. Namibië kent veel verschillende talen en culturen, en overal groet je weer anders. Soms vrij kort, zoals in het Afrikaans: môre, hoe gaat het?, maar soms ook uitgebreid. Zoals in het Oshiwambo, een taal in het noorden van het land: ‘Hebt u de afgelopen nacht goed gelegen? – Ja. – Was het goed? – Ja. En hebt ú de afgelopen nacht goed gelegen? – Ja – Echt waar? – Ja, dank u.’ En dan kun je vervolgens vragen naar elk individueel familielid. En altijd gaat het goed.

In Namibië gaat er achter een glimlach soms veel pijn of wantrouwen schuil

Lichamelijk

Groeten is in veel culturen ook vrij lichamelijk. Je krijgt al snel een omhelzing. Of er wordt op de wang gekust (twee keer, niet drie). Of je hand wordt een poosje vastgehouden, soms tot ver in het gesprek. Persoonlijke ruimte wordt makkelijk gedeeld. Altijd ben je welkom en wordt er vriendelijk naar je geglimlacht. Of je nu een vriend bent of een vreemdeling. Je ziet het verhaal van Abraham en zijn drie gasten soms zó voor je.

Dit is natuurlijk mooi, en we zullen er in Nederland misschien best weer aan moeten wennen dat je niet zo snel de telefoon opneemt met ‘Goedemorgen, hoe gaat het met u?’ Of dat je heel de kerk door loopt om iedereen persoonlijk te groeten. Hoewel – daarin kunnen we misschien iets leren van Namibië?

We hebben echter ook heel bewust leren vragen naar hoe het nu écht met mensen gaat. Want open zijn over wat je bezighoudt, dat doe je in Namibië niet zomaar. Mensen vinden het vaak lastig om anderen echt te vertrouwen. Achter een glimlach gaat soms veel pijn, angst of wantrouwen schuil.

We hebben ontdekt dat doorvragen, écht belangstelling tonen, kostbaar kan zijn. Kostbaar, omdat het tijd en energie kost om naar een ander te luisteren. Omdat het je soms ook moedeloos maakt. Zoveel mensen met zoveel pijn.

Ruimte scheppen

Maar het is ook kostbaar, omdat je er veel voor terug krijgt: het vertrouwen van de ander; een gelegenheid om te luisteren; een kans om voor de ander te bidden; dankbaarheid. Dat ontvangen we soms trouwens ook andersom. Namibische vrienden nemen de tijd om aan óns te vragen hoe het gaat. En om voor ons te bidden. Dat verrijkt ons misschien nog wel meer.

Bij het schrijven van deze bijdrage moest ik denken aan het schilderij van Michelangelo, waar God met Zijn hand de vinger van Adam aanraakt. Het is het moment waarop Adam van God leven ontvangt – zo is de gedachte van de schilder. Natuurlijk kan geen enkel mens een ander mens leven geven op die manier. Maar een handdruk of een groet kan wel ruimte scheppen. Ruimte voor de ander om op te leven. Als je maar de tijd neemt om te vragen én te luisteren naar hoe het echt gaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen