Kerk voor de Moslims en tolerantie

De heer De Groot reageerde in het Leidsch Dagblad van 11 november n.a.v. mijn artikel 'Kerk voor de Moslims?’ alsvolgt:

Dat was ir. Van der Graaf. Zijn betoog noopt wel tot een paar vragen.
Als een kerk moslims binnen haar muren toelaat, wil dat dan zeggen dat zij haar eigen geloof prijsgeeft, of brengt zij heel gewoon het evangelisch beginsel van de gastvrijheid in praktijk? Moet de intolerantie in geloofszaken zover gaan, dat men anderen een plaats onthoudt om hun eigen godsdienst te beleven?
Verdient het juist geen waardering dat gastarbeiders in den vreemde proberen trouw te blijven aan hun geloof?
Zal een weigering ooit een aanbeveling voor het christelijk geloof kunnen zijn?
Als ir. Van der Graaf de exclusiviteit van het christelijk geloof zo sterk beklemtoont, verplicht hem dat op z’n minst een weg aan te geven hoe christenen met moslims in gesprek zouden kunnen komen. Zijn radicale afwijzing, zonder enig begrip voor de situatie, maakt nu de indruk van: 'Ben ik mijns broeder hoeder?’ Hoe zal een gesprek tussen moslims en christenen echter iets kunnen uitwerken als men de gezindheid waarin dat gevoerd zou moeten worden, nog niet eens heeft gevonden? De Heer van de Bijbel neemt de gestalte van een dienstknecht aan. Dat is iets anders dan een pleidooi voor intolerantie’.

In het Leidsch Dagblad van 29 november werd in vraag en antwoord-vorm de volgende reactie onzerzijds opgenomen.

* * *
Wat bedoelt u als u het christendom voorstelt als een intolerante godsdienst?
Ir. Van der Graaf: 'Als ik zeg dat het christendom ten diepte intolerant is, dan bedoel ik dit naar zijn wezen. Daarom gebruik ik het bekende ’sola' (alleen van de Reformatie: alléén de Schrift, alléén de genade.
Alléén het geloof, alléén Christus. Daarbuiten is er, naar eerlijk verstaan van de Bijbel en dus naar de diepste overtuiging van een christen, geen heil voor mens en samenleving. Daarom gaat — aldus een geschrift van de hervormde synode getiteld ’De politieke verantwoordelijkheid van de kerk’ — de zorg om het heil van de naaste rakelings langs intolerantie’.

Is intolerantie ooit te rijmen met het gebod van de naastenliefde dat in de Bijbel toch gelijk staat met het gebod om God lief te hebben?
Van der Graaf: 'Deze intolerantie is iets anders dan liefdeloosheid. Integendeel, zij is de hoogste vorm van de liefde. Die liefde komt, als het goed is, uit in de houding van christenen tegenover vriend en vijand en uit zich ook in gastvrijheid, herbergzaamheid, vriendelijkheid, mededeelzaamheid, hulp in nood. Een harde, koude, onbewogen houding jegens anderen zou ten enenmale in strijd zijn met het gebod van de naastenliefde. Maar die liefde gaat dan ook zover dat een christen zich bemoeit met het heil van de naaste en dat hij het niet verdragen kan als deze buiten de kennis van Jezus Christus verder leeft. Hier ligt het motief voor de zending die de kerken in andere landen en in eigen land drijven. De kerk bemoeit zich met mensen die het heil in Christus nog niet kennen en is uit op hun bekering. Zó is de intolerantie de hoogste vorm van liefde’.

Is het af staan van een kerk dan iets anders dan herbergzaamheid betrachten?
Van der Graaf: 'Mijn eigen huis openstellen voor een moslim is nog wat anders dan Gods huis openstellen voor een religie die in zichzelf diametraal staat tegenover het evangelie van het kruis. De kerk is het huis waar de gemeente de gemeenschap met haar God beleeft. Die gemeente wordt in de Bijbel lichaam van Christus en bruid van Christus genoemd. Het huis van de gemeente openstellen voor Mohammed is ten diepste ontrouw aan de Bruidegom'.

Tegenwoordig delen vele christelijke gemeenten de plaats waar zij samenkomen met tal van anderen. Multi-functioneel heet dat. De economie bepaalt vaak de vorm. De betekenis van een gebouw wordt dan toch wel betrekkelijk. Wordt niet elke plaats pas kérk als de gemeente daar aanwezig is in gebed en dienst?
Van der Graaf: 'In mijn gevoel gaat het niet alleen maar om een hoop stenen. Nee, het is een tehuis waar zich de relatie tussen Christus en Zijn gemeente voltrekt. Dat tehuis kan maar niet voor allerlei doeleinden worden gebruikt. En zeker niet voor de verkondiging van een andere Naam dan de Enige die tot behoud is gegeven’.

Is er in uw opvatting plaats voor een dialoog met andere religies?
Van der Graaf: 'Het gesprek met anderen, ook met moslims zal dunkt mij, vanuit de opdracht van de kerk om de ene Naam te verkondigen, altijd een getuigend karakter moeten dragen. De huidige tendens van een dialoog met andere religies om elkaar te verrijken en te bevruchten is, maar mijn overtuiging, vanuit ’t evangelie zélf moeilijk als een opdracht voor de kerk te zien. Een gesprek met moslims kan nooit vrijblijvend zijn, maar moet dringen tot een keuze, in welke openhartigheid en vriendelijkheid zo’n gesprek ook wordt gevoerd’.

De gestalte van Christus die mensen te hulp kwam geeft u dus geen vrijmoedigheid over uw theologische bezwaren heen te stappen.
Ir. Van der Graaf: ’Wij kunnen deze kwestie niet afdoen met een verwijzing naar de dienstknecht-gestalte van Christus. Er staat van Christus méér in de Bijbel. Hij was ook ’de steen’. De 'steen des aanstoots’ nog wel. Hij wordt in de Bijbel het Lam genoemd maar ook de Leeuw. Hij is Redder maar ook Rechter. Zijn Naam verkondigen betekent altijd met twee woorden spreken. Maar zo wil de kerk ten diepste mens en samenleving dienen. Dat is mijn visie. Gezegd uit liefde maar ook uit gehoorzaamheid aan het Woord van God’.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen