Pastoraat in 'Euthanasie-situaties' (2)

Het verhaal van Jan Willem
Jan Willem was een ernstig spastisch jongetje met een astmatische aanleg, daarbij had hij een behoorlijke verstandelijke achterstand. Een onderzoek had uitgewezen dat er geen toekomstmogelijkheden waren wat betreft enige zelfredzaamheid. Door zijn grote spasticiteit en de onrust die daarmee gepaard ging was het voor de moeder van Jan Willem niet langer mogelijk hem te verzorgen. Na bovengenoemd onderzoek van een revalidatieteam werd geadviseerd Jan Willem in een voorziening te plaatsen.
Jan Willem was over het algemeen een allerliefst vriendelijk jongetje. Voelde hij zich goed dan lachte hij naar iedereen. Er was een heel goed kontakt met de verpleegkundigen, die hij goed kende en herkende. Ook als zijn ouders op bezoek kwamen en dat gebeurde wekelijks op een vast tijdstip, herkende hij hen meteen. Het was ook alsof hij naar dat wekelijks terugkerende moment toeleefde.
In verband met zijn bronchitus kreeg hij regelmatig een antibioticakuur. Ook voor zijn spasticiteit kreeg hij medicijnen. Dagelijks werd hij behandeld door een fychiotherapeut om hem te kunnen blijven verplegen. Er ontwikkelde zich namelijk ook een forse scoliose (= een verandering van de stand is een bepaald gedeelte van de wervelkolom, waardoor een verandering van lichaamshouding ontstaat). Twaalf jaar na de uithuisplaatsing kreeg Jan Willem een ernstige longontsteking, die in de voorziening niet behandelbaar bleek en ziekenhuisopname noodzakelijk maakte. Wonder boven wonder kwam hij er weer bovenop. Toch bleef Jan Willem in de tijd daarna veel last van bronchitus houden.
Bij een periodiek onderzoek bleek ook dat zijn rechterheup uit de kom was. Na gesprekken met de fysiotherapeut werd besloten hier operatief niets aan te doen. Jan Willem zou toch nooit gaan lopen en men vreesde dat deze operatie te veel voor hem zou zijn. Besloten werd hem zo voorzichtig mogelijk te behandelen en de pijn te bestrijden met pijnstillers. De bronchitusklachten bleven zich herhalen. De éne antibiotica-kuur na de andere werd toegepast. Veertien dagen na het staken van de laatste antibioticakuur kreeg Jan Willem weer hoge koorts, braakte en had koliekachtige pijnen. Opname in het ziekenhuis bleek opnieuw noodzakelijk.
Na enig herstel kreeg hij opnieuw hoge koorts. Longfoto's wezen uit dat Jan Willem opnieuw een ernstige longontstekening bleek te hebben. In deze duidelijke terminale situatie heeft de kinderarts, in overleg met de ouders en de artsen van het instituut waar hij verpleegd werd, besloten geen behandeling meer in te stellen.
's Nachts nam het bewustzijn van Jan Willem steeds verder af. De dag daarop overleed hij in het bijzijn van zijn vader, broer en zuster.

Het pastoraat
Door de wekelijkse ontmoetingen met de ouders van Jan Willem was een hechte band gegroeid. Die ontmoetingen vonden ook al plaats toen Jan Willem het naar omstandigheden nog redelijk goed maakte. Door zijn grote kwetsbaarheid en de herhaald optredende lichtamelijke inzinkingen was de spanning omtrent zijn leven erg groot. De ouders verkeerden vaak tussen hoop en vrees, en konden die spanning op den duur nauwelijks meer verdragen. Ook zij hielden geweldig veel van hun zoon, dat bleek ook telkens weer tijdens de wekelijkse ontmoetingen. In toenemende mate kregen zij moeite met de eindeloze medische behandelingen. In de laatste periode, ongeveer een half jaar voor het overlijden van Jan Willem hadden zij het sterke gevoel dat God bezig was om hun kind tot Zich te roepen. Hun herhaalde vraag was dan ook: 'Mag Jan Willem ook heen gaan?'. Uiteindelijk werd besloten zijn lijden te verlichten en pijn te bestrijden. Tijdens de laatste ziekenhuisopname, in de uiteindelijke terminale fase van Jan Willem, kwam tijdens de dagelijkse bezoeken bij herhaling de vraag tot mij of ik in het gebed aan de Here God wilde vragen Jan Willem tot zich te nemen. Dat verzoek heb ik ingewilligd, omdat ook ik met hen de overtuiging had dat de medische behandelingen hoogstens een tijdelijke verlicbhting zouden geven.
Samen hebben wij tot de God van leven en dood gebeden of Hij Jan Willem van zijn lijden wilde verlossen en hem een plaats wilde geven in het huis van de Vader waar vele woningen zijn (Johannes 14 : 2).
Velen, ook onder de verpleegkundigen hebben dat gebed meegebeden en als de vier vrienden uit Marcus 2 hebben we in gebed en plaatsvervangend geloven Jan Willem bij de grote Heelmeester gebracht. Dat gaf rust en vrede in de laatste strijd die Jan Willem moest strijden. Met hem streden zijn ouders en zijn broeder en zuster mee. De strijd leek te zwaar te worden, zodat de moeder van Jan Willem naar huis moest.
In de middag van zijn laatste levensdag hier op aarde overleed Jan Willem en daalde de rust en de vrede op Jan Willem neer en op ons allen die hem omringd hadden. We hebben diezelfde God bedankt voor Zijn verlossing en elkaar in de handen van de hemelse Vader bevolen.
Op diezelfde dag, maar ook in de dagen die daarna volgden hebben we met elkaar gesproken over de waarde van het leven van Jan Willem. Met elkaar mochten we het zien hoe het leven van Jan Willem toch van grote betekenis was geweest:
– het had de band in hun huwelijk verdiept en de band met de andere kinderen – temidden van moeilijkheden – in stand gehouden.
– het leven van Jan Willem had hen een diepere levensvisie gegeven en had hen geleerd het lijden van anderen beter aan te voelen.
– in hun geloofsvisie was elke vanzelfsprekendheid verdwenen, kerkelijke verschillen hadden zij leren relativeren en het hart van het christelijk geloof doen ontdekken: het persoonlijke geloof in de gekruisigde en opgestane Christus.

L. v. Nieuwpoort, Rotterdam

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen