De belijdeniszondag: keerpunt of hoogtepunt?

Een paar weken geleden kwam een van onze kinderen na de catechisatie met een vraag, ze hadden het die avond over het Heilig Avondmaal gehad. Er waren heel wat aspecten belicht, maar aan het eind had de catecheet gezegd: 'Jullie moeten het maar eens aan je ouders vragen, hoe zij de viering van het avondmaal beleven'. Het leidde tot een uitvoerig en open gesprek waar we allemaal met veel dankbaarheid op terugzagen. Op zo'n laat moment in de avond realiseer je je eens te meer hoe nodig het is niet alleen dingen uitje hoofd te leren, maar ook met elkaar te delen wat het leven met God mag betekenen in deze tijd. Wat is het gesprek van hart tot hart tussen jongeren en ouderen en tussen jongeren onderling belangrijk. Het bracht me tegelijk op een idee voor het schrijven van dit artikel over de openbare geloofsbelijdenis. Waarom zou ik het eens niet aan een aantal jongeren vragen, hoe zij die dag en dat moment hebben beleefd? Leringen wekken, voorbeelden trekken! Ik nodigde vier studenten aan onze Christelijke Hogeschool Ede uit er iets over op te schrijven. Heel spontaan zeiden ze alle vier 'ja'. Ze geven graag hun persoonlijke verhaal door ter bemoediging en aansporing van hen die zich deze weken voorbereiden op het jawoord in de gemeente van Christus. De eerste die we aan het woord laten is Esther Sanderman. Zij is 23 jaar. Op 20 april iggy deed zij belijdenis in de hervormde gemeente te Rijssen. Zij woont nu in Rotterdam waar zij gewerkt heeft als activiteitenbegeleidster in verpleegtehuis Pniël. Sinds september vorig jaar studeert ze weer en volgt ze de opleiding Godsdienst Pastoraal Werk. 'Mijn belijdenis was voor mij een heel bijzonder moment. Vooral omdat ik een paar maanden daarvoor twijfelde of ik wel belijdenis kon doen. Dit kwam, omdat ik van jongs af met deze dingen ben opgegroeid en al op jonge leeftijd actief betrokken was bij kerkelijk werk. Het hoorde er bijna vanzelfsprekend bij. Ik had er nooit echt bij stilgestaan wat het geloof voor mijzelf betekende. Daar ben ik toen heel intens over gaan nadenken. Ik merkte dat er heel wat aan mijn christen-zijn mankeerde. I k had niet altijd zin in bijbellezen en soms vergat ik om te bidden. Het gebeurde vaak ook zo automatisch. Door met anderen te praten over hoe zij het geloof inhoud geven en wat dat voor hen betekent, kon ik dat ook steeds beter voor mijzelf onder woorden brengen. Juist in die tijd groeide mijn persoonlijke relatie met God. Nu was het niet meer 'standaard', maar verlangde ik naar 'echt' contact met God. Nu vertelde ik in mijn gebed wat er in mij omging en vroeg Hem o f Hij mij wilde laten zien wat geloven betekent. Ik besefte daardoor steeds meer dat ik gewoon niet zonder Hem kan. Mijn belijdenis zie ik als een hoogtepunt in mijn leven. Niet echt als een keerpunt. Als ik terugdenk besefik dat ik - ondanks mijn latere twijfel - al op jonge leeftijd het verlangen had om bij God te horen. Ik zag er ook naar uit om het avondmaal mee te vieren. Ik heb het als een bijzonder moment ervaren om mijn geloof voor God en alle mensen hardop te mogen belijden. Als ik erop terugkijk, ervaar ik die dag als een emotionele maar ook heel vreugdevolle dag. Daarna is de groei in het geloof voor mij echt toegenomen. Het is niet altijd gemakkelijk om christen te zijn, maar ik zou niet weten wat voor zin het leven heeft zonder Jezus Christus. Hij wi l er elke dag voor mij zijn!' Antoni Heutink woonde tot vorig jaar in Genemuiden. Inmiddels is hij met zijn vrouw Erna en hun dochtertje Miryam naar Tholen verhuisd. Hier is hij werkzaam als pastoraal medewerker in de hervormde gemeente. Op zaterdag is Antoni in Ede te vinden, waar hij het laatste jaar van zijn opleiding Godsdienst Pastoraal werk hoopt af te ronden. 'Nu ben ik 23. Toen ik ig jaar was, heb ik in het openbaar belijdenis gedaan van mijn geloof. Van een waar, zaligmakend geloof. Het was ook mijn verlangen om dat te doen: openlijk voor de gemeente betuigen, dat heel mijn zaligheid gelegen is in het volbrachte werk van Christus, 't Was een heugelijk moment, waarbij ik de woorden van 2 Timotheüs 3 :14 en 15 meekreeg. Na de dienst was er gelegenheid om de nieuw bevestigde lidmaten de hand te schudden. Nu herinner ik mij nog vaak de woorden die iemand mij toevoegde toen hij mij een hand gaf, en zei: 'Welkom in de strijd'. Die woorden zijn mij altijd bijgebleven en ik moet zeggen: nu snap ik wat hij bedoelde. In de jaren die erop volgden ben ik gaan zien: het geloofsleven is een leven vol strijd! Het wordt aangevochten. De duivel, de wereld en vooral het eigen verdorven vlees zitten niet stil. Telkens weer is er die zondige aard van binnen. Maar ook de verzoekingen en beproevingen van buitenaf, in de praktijk van het dagelijks leven. Ik denk dat het zus o f zo moet gaan, maar de Heere zet wel eens radicaal een streep door mijn plannen en voornemens. Dacht ik het jaren geleden te 'hebben', steeds meer merk ik dat de Heere me telkens weer en overal van afbrengt. Opdat ik met lege handen tot Hem zou komen. Als een bedelaar. Alleen, het punt is: ik wi l dat helemaal niet. Ik wi l het graag zelf doen. Ik wi l mij zélf graag reinigen en heiligen. Daarbij heb ik God niet nodig. Wat een hoogmoed! Om die reden moet ik mij telkens weer, net als Job, verfoeien en berouw hebben in stof en as. Nee, 'k word er niet beter op. Steeds weer moet ik mijzelf afkeuren. En mij tegelijk verwonderen dat de Heere naar zo een als ik om wi l zien. Wat een wonder: 'Zijn oog slaat mij in liefde gade; Hij wi l mij heil bereiden; Mij in een vesting leiden'. Ten slotte: is dat leven dan saai, vervelend o f moedeloos makend? Nee, van harte aanbevelenswaardig! De overwinning is zeker, maar dan wel: 'door U, door U alleen, om 't eeuwig welbehagen!' Rianne Schipper is eerstejaarsstudent van de voltijdsopleiding Godsdienst Pastoraal Werk aan de CHE. Zij is 21 jaar en opgegroeid in Zeist. Daar heeft ze van jongs af aan meegeleefd in de hervormde Patijnwijk. Ze ervaart deze gemeente als 'een open en jijne gemeente', waar ze graag 's zondags heen gaat.

'In mijn leven heb ik God leren kennen als een liefdevolle Vader, bij Wie ik altijd terecht kan. Mijn familie, vrienden, de catechisatie van ds Verduin, gemeenteleden, Dabarwerk, een verblijf van drie maanden op een christelijke talenschool in Engeland hebben mij gevormd. Ik heb Jezus als mijn persoonlijke Verlosser leren kennen en dat heeft mi j er toe gebracht om belijdenis te gaan doen. De dag waarop ik belijdenis deed, vond ik ontzettend mooi. Ik had erg naar dit moment uitgekeken, samen met mijn familie. Ook de gemeente leefde heel erg mee naar die dag toe. Ik kreeg vanuit de gemeente veel kaarten en bemoedigingen en fijne persoonlijke gesprekken. In de dienst kreeg ik de tekst Johannes 10 : 27 en 28 mee. Iedere dag heeft deze tekst nog veel waarde voor mij. Hij belooft mi j vast te houden en dat is heerlijk om zeker te weten ook in alle zorgen en verdriet. Ook zongen we als groep als getuigenis bij de belijdenis het lied: "Laat mij zijn een instrument, Heer, in Uw hand. En gebruik mij waar Gij wilt dat ik U dienen zal." Toen we dit lied zongen, dacht ik: 'Ja, Heere, dat wi l ik mijn leven lang voor U zijn. Wilt U mi j alstublieft gebruiken'. Als ik nu terugkijk op de dag van mijn belijdenis, dan was die dag toen voor mij een hoogtepunt, maar daar bleef het niet bij. Ik ervaar steeds meer van Gods liefde en macht. De laatste tijd gebeuren er wonderen om mij heen en laat God zoveel mooie dingen aan mi j zien. Dan merk ik dat ik dichter naar Hem toegroei.' De laatste naar urie we luisteren is Hans Maas. Hij is 24 jaar en opgegroeid in Goes. In die plaats heeft hij ook belijdenis gedaan toen hij ïg was. Sinds enkele jaren woont hij op kamers in Ede. Aan de voltijdsopleiding GPW is hij bezig met de afronding uan zijn studie. 'Het is nu zeven uur 's morgens en ik kan niet meer slapen. Na wat omdraaien loop ik naar beneden en ga vanuit het kamerraam over het water staren. Na een tijd van gebed luister ik naar wat zachte muziek van Elly & Rikkert. Vandaag ga ik ja zeggen op mijn doop. Vandaag ga ik belijdenis van mijn geloof afleggen. Al eerder wilde ik graag belijdenis doen, maar onze gemeente was toen 200 vacant en mijn vrienden wilden ook nog wachten. Twee jaar later hadden we wel een predikant. In dat jaar heb ik samen met mijn vrienden belijdenis gedaan. Belijdeniscatechisatie vond i k niet heel speciaal. De groep, de gesprekken en de thema's maakten niet dat ik heel graag belijdenis wilde doen. Dat verlangen groeide meer door mijn persoonlijke relatie met God. Hij trok mij. De weken vooraf waren een mooie tijd. Jezus Christus openbaarde Zich door liederen, teksten en door woorden van mijn familie en vrienden om me heen. De dag zelf was een hoogtepunt voor mij. Dit kwam vooral door de rust die Hij mi j gaf, en door de vrienden en familie om me heen. Dat was bij mi j een wisselwerking. Tijdens de dienst was ik heel emotioneel. Mijn belijdenistekst was 1 Timotheüs 4 :12: Niemand verachte uw jonkheid; maar zijt een voorbeeld der gelovigen in woord, in wandel, in liefde, in den geest, in reinheid. Met deze woorden mocht ik... verder. Een bemoediging, maar vooral een moeilijke opdracht. Het mooie van deze dag was sneller voorbij dan ik had verwacht. Het verschil is misschien dat ik vanaf toen meer naar God en minder naar mezelf ben gaan kijken. Het blijft voor mij moeilijk om gestalte te geven aan deze opdracht. Wat ik heb geleerd is om steeds maar weer dicht achter Jezus aan te lopen en op Hem te zien. Daar wi l ik iedereen die binnenkort belijdenis van het geloof hoopt af te leggen ook toe aansporen!' Gods werk gaat door! Vier jonge mensen die - korter o f langer tijd geleden - hun geloof hebben beleden. Jongeren met verschillende achtergronden, verschillende levenservaringen, verschillende verhalen. Maar op één punt laten ze allemaal hetzelfde geluid horen. Van hun jawoord in het midden van de gemeente hebben ze nooit spijt gekregen. Het was een hoogtepunt! Niet zozeer een keerpunt. De strijd die ze daarvoor hadden, is ook daarna gebleven. Hun leven is er niet gemakkelijker op geworden, maar wel rijker. Christus, die hen riep is getrouw gebleven. Hij liet niet los wat Zijn hand is begonnen. Als ik deze getuigenissen lees, vervult dankbaarheid mijn hart. Geweldig, dat er ook in onze tijd toch steeds weer jongeren zijn die de goede belijdenis willen doen voor vele getuigen. Ondanks alle ontkerstening en kerkverlating. Gods werk gaat door! Wat mij dikwijls treft in de omgang met jonge mensen, is de openheid en de bewustheid waarmee velen van hen bezigzijn met geloofsvragen. Zij beseffen heel goed dat ze een minderheid vormen in onze samenleving en in de ogen van velen hopeloos achterlopen. Laten we als gemeente intens met hen meeleven en meebidden, opdat ze mogen volharden. Net als voor ons allen is ook voor hen het geestelijke leven een groeiproces. De Heilige Geest wi l ons doen toenemen in kennis van onszelf en kennis van de Gekruiste en Opgestane Heere. Navolgen betekent: sterven aan jezelf om met Christus op te staan. Die les wordt niet in één dag geleerd. Merken ze aan ons dat we naast hen staan in de geestelijke strijd? Hen die dit jaar hun jawoord hopen te geven, wijzen we op de machtige belofte die de Heere Jezus aan Petrus meegaf: 'Simon, Simon, satan heeft zeer begeerd u te ziften als de tarwe, maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet ophoude' (Lucas 22 :31,32a). M . VAN CAMPEN, WADDINXVEÉN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen