Doorgaand belijden op maandag

Ja zeggen En toen was het maandag... Zoals altijd. Maar na dat 'ja', datje gisteren uitsprak, is het toch net even anders. Want met dat éne woordje verbond je je definitief aan je Heere en je Heiland. En ben je voorgoed aan Hem verkocht. Van nu af - althans dat is de bedoeling - gaat het helemaal samen op. Jij met Hem. Hij met jou. Sterker nog: Jij in Hem. Hij in jou. Vergelijk het maar met twee mensen die samen gaan trouwen. Voordat die twee officieel hun woord aan elkaar geven, delen ze ook al van alles en nog wat. Maar vanaf hun trouwdag wordt het echt samen-leven. In liefde en trouw. Ja doen En toen was het maandag... Tja en dan komt het erop aan dat je ja ja is. Je vandaag en morgen daadwerkelijk doet wat je gisteren blijmoedig beloofde. Wie trouwde weet dat dit niet vanzelf gaat. Even wel natuurlijk, in de wittebroodsweken. Maar daarna ontdek je al gauw dat het soms toch knap lastig is om je jawoord waar te maken. Al is de ander je nog zo lief het vraagt toch meer van je dan je dacht. Je moet liefde gewoonweg leren. Stukje bij beetje. Met vallen en opstaan. Niet anders is het als je je jawoord geeft aan je Heere en Heiland. Hi j is je één en al. Maar hoe vol je er ook van bent die bewuste zondag en de weken erna, om blijvend na te komen watje beloofde blijkt zomaar lastiger dan het lijkt. Ja-doen is vooral een kwestie van oefenen en leren. Wat dat betreft zou het niet gek zijn als een week o f wat na je belijdenis er een paar lessen in 'ja-doen' zouden volgen. Misschien een idee om eens te bespreken met je predikant. In ieder geval wi l ik er in dit dag zal zeker geen punt zetten als het maandag wordt. Daarover gaat het in het volgende artikel. Het Woord van zondag krijgt handen en voeten op maandag. Ga er maar aan staan...! Het kan alleen maar door dicht bij Chrisartikel een begin mee maken. De lesstof lijkt me duidelijk. Het zijn de vragen waar je zelf van harte ja en amen op zei. Volhard in het gebed... Beloofd is beloofd. Elke dag zul je even tijd inruimen om te bidden. Het lijkt je o zo vanzelfsprekend. Toch - en wellicht heb je daar al de nodige ervaring mee - schiet er niks zo makkelijk bij in als dit. Je stelt het zomaar uit, schuift het steeds naar voren. En de dag is om eer je gebeden hebt. Achtenzestig andere dingen gingen voor. Belangrijke en onbenullige. En de laatste paar minuten zijn dan voor God. En met dat je je ogen sluit, zakje zomaar weg... in slaap. Een slap aftreksel van het bijbelse vermaan: Waakt in de gebeden! Vind je ook niet? De enige manier om dit te voorkomen is een vast punt te prikken. Je daaraan te houden. Niet God, maar het andere moet maar even wachten. Toch? Volharden. Ik vind dat altijd weer een apart woord. Het betekent volhouden, zin o f geen zin. Gewoon afzien. Op het eerste gehoor klinkt het je wellicht wat harteloos en genadeloos in de oren. Maar denk je even na, dan is het rijk en royaal. Van mij wordt niet gevraagd, dat ik elke dag mijn hart in mijn bidden kan leggen. Natuurlijk is het heerlijk als dit lukt. Maar stel je voor zeg, dat dit zou moeten. Dan ben ik bang datje meer dagen niet dan wel zou kunnen bidden? Volharden, dat moetje. En dat is haalbaar. Elke dag. En God belooft dat als jij 'slechts' volhardt, Hij altijd oor en hart voor je heeft. Afgezien van jouw hart. Is dat niet verrassend? Genadiger kan het niet! En weet je wat zo mooi is: als je volhardt, komt meer dan eens als vanzelf je hart erin. Want de Geest der gebeden die in je woont zit niet stil... tus te blijven. Dr. J. H. Hoek noemt in zijn boekje 'Gemeente zijn' het voorbeeld van de reflector. Die vangt licht op én weerkaatst het weer. Vangt hij geen licht meer op, dan kan hij het ook niet afgeven. Alleen wanneer we ... en in het lezen van de Schrift De bijbel is als het ware Gods mond. Sla je die open, dan laatje Hem aan het woord. Laat je die dicht, dan snoer je Hem de mond. Zo eenvoudig is dat. Het lijkt me duidelijk wat je te doen staat. Mooi trouwens dat die twee, bidden en lezen, in één adem worden genoemd. Samen geven zij inhoud aan de 'verborgen omgang' , waarin God en mens over en weer hun hart voor elkaar uitspreken. Ook hier geldt het: volhard! Alleen wie dat doet, zal wijzer worden, stukje bij beetje. Ik neem aan datje dat wilt. 't Zou raar zijn als het anders was. Je Vader in de hemel wi l het sowieso. Hij w i l geen kinderen die jaar en dag in de kinderschoenen blijven staan. Maar Hij wi l elke dag met je spreken. Zodat je opwast in genade. Al fijngevoeliger wordt in liefde. Steeds beter onderscheidt waar het op aankomt. Om je zodoende door de jaren heen op te voeden tot geestelijke volwassenheid. Als je voor die twee samen, bidden en lezen, een kwartier per dag uittrekt - een 96e deel van een dag! - dan zul je zien dat die kleine investering je een ongekende winst oplevert. Zeker weten! Mag ik je hierbij een praktische tip geven? Je zou een eenvoudige agenda kunnen aanschaffen om daar bij elke dag even een aantekening te maken over watje bad en las. Dan valt een 'witte dag' gelijk op als een 'zwarte dag'. Zo bescherm je jezelf eenvoudig en doeltreffend tegen verwatering en verachtering (Hebr. 12 :15). Strijden tegen zonde en duivel Wellicht zei deze o f gene na je belijdenis: Welkom in de strijd. Het klonk je misschien wat oubollig in de oren. Maar eerlijk gezegd blijft het actueel tot en met. Zegt de bijbel niet: Wie de Naam uan Christus noemt, sta af van ongerechtigheid! (2 Tim. 2 :19). En: Geef aan de duivel geen plaats! (Ef. 4 : 27) Me dunkt, ga er maar aan staan. Dat kan niet anders dan een gevecht worden. Wantje hart, die bron van ongerechtigheid, neem je altijd mee. En de boze leven in het licht van Hem, die het licht er wereld is, zullen we ook zelf licht verspreiden.' J. BELDER, NIEUW-LEKKERLAND zit je elke dag op de hielen. Dus stroop je mouwen maar op. Het is trouwens wel mooi dat de bijbel nergens zegt - wat zo vaak gesuggereerd wordt! - dat als je bekeerd bent, de zonde en de boze geen vat meer op je hebben. Als je geloof echt is je met hen niet meer uit de voeten kunt. Integendeel. De bijbel is er vol van, dat gelovigen zich als uanzelf door hen laten inpakken. En dat het een strijd is aan hen te ontsnappen. Hoe teleurstellend dat ook is, het is ook bemoedigend... als je denkt aan jezelf. Strijd. Dat is vandaag de dag niet erg populair. Geloven moet vooral fijn zijn en niet al te lastig worden. Tja, toch ontkom je er niet aan als je een christen wilt worden uit één stuk. Je wilt toch niet zo'n geestelijke lapzwans worden die, zo gauw het volgen van Jezus moeilijk wordt, afhaakt, een ommetje maakt, om even later weer in te haken. Of wel soms... Je zei: Ik zal U volgen Heere! Erg als Hi j je geregeld kwijt is, wanneer Hij achterom kijkt. Al loopt dat voor jou best lekker, Hi j kan er absoluut niet mee uit de voeten. Ik hoop maar dat je rechttoe rechtaan wordt. En al gaat het dan strompelend en struikelend, dat geeft niet. Christus is er een Meester in je op te vangen en verder te helpen. Ik had het net over opgestroopte mouwen. Hopelijk ontdekte je zelf al dat dit niks uithaalt zonder je handen te vouwen. Om elke dag opnieuw krachtig te worden in de sterkte van Zijn macht en de wapenrusting van God in ontvangst te nemen: het schild van het geloof, het zwaard van het woord, het pantser der gerechtigheid, de helm der zaligheid en het schoeisel van het evangelie... (Efeze 6 :10 e.v.). Uw Heiland volgen Als je het voorgaande leest lijkt het erop, alsof christen-zijn vooral betekent hartgrondig 'nee' zeggen tegen van alles en nog wat. Toch is dat maar de halve waarheid. Het is net zo goed hartstochtelijk 'ja' zeggen tegen een leven waar muziek in zit. Zo mag je het volgen van de Heiland wel noemen. Het is met Hem als sprekend Voorbeeld voor ogen, gaan voor alles 'wat eerlijk, rechtvaardig, rein en liefelijk is' (Fil. 4:8) . Nou, dat is de moeite waard! Zeker weten dat je daar meer mens en minder onmens van wordt. Wat dat betreft sta je als christen niet negatief maar juist positief in het leven. Helaas ontdek je wel hoe tegendraads je zeifin elkaar zit. Je voeten gaan zomaar de andere kant op. Gewoon op je gevoel af. En dan vergeef je zomaar niet... dan heb je geen geduld met die ander... dan oordeel je hard... dan roddel je toch... dan ben je niet eerlijk... dan ga je niet voor rein. Dan doe je net als de wereld om je heen. I k ben zomaar wereldgelijkvormig. Doe net als Jan en alleman. Volgen van de Heiland is op de brede weg de omgekeerde richting gaan. Een smal pad is dat. Waarop ik veel weerstand ontmoet. Je bent niet goed wijs, zegt iedereen. Toch verzeker ik je: gaandeweg krijg je er steeds meer plezier in. Psalm 119 zingt van 'een blij gemoed'. Wi l de gang er wat in komen dan lijkt het mehet beste voortdurend te bidden: Uw goede Geest besture mijn schreden... (Ps. 143). En daarbij nog een praktische tip. Lees elke dag één vermaning (één voetstap van Christus) uit de brieven van Paulus. En overdenk deze die dag, net als de man uit Psalm 1 deed. Zo word je een boom van een mens... vol schaduwrijk loof en heerlijke vrucht... waar elke voorbijganger blij mee is. Hem belijden voor de mensen Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Met Petrus zei je die bewuste zondag datje Hem niet zou verloochenen. Maar dan wordt het maandag. En dan klopt je hart zomaar in je keel. Je zou iets moeten zeggen, maar je zwijgt. Je mond zou over moeten lopen, maar er komt geen woord over je lippen. Je bent zomaar bang... bang voor de reactie... bang niet voor vol te worden aangezien... Je durft voor geen goud over God te beginnen met die ongelovige vriend. Je weet niet hoe je iets over de liefde van Christus moet zeggen tegen die onkerkelijk geworden collega.  Je weet wel dat het moet. Het is zo'n beetje de eerste opdracht aan elke gelovige. Eén van de eerste dingen die God tegen Abram zei was: Ik zal u zegenen en wees een zegen! (Gen. 12 : 3). En Jezus noemde deze roeping in één adem met de verkiezing: Gij hebt Mij niet uitverkoren, maar Ik heb u uitverkoren en Ik heb u gesteld dat Gij zoudt heengaan en vrucht dragen... (Joh. 15 :16a). Maar hoe, wat waar, wanneer? Ik weet maar één remedie. Heb het er elke dag over met Hem, die roept. Hij is getrouw. Vult het zeifin. Overwint je angst. Geeft opening. En woorden in je mond. Jezus zei het al: Wat je van de Vader (op dit punt) begeert in Mijn Naam, zal Hij je geven (Joh. 15 :16b). Je aard heeft hier niet het laatste woord. Zijn belofte geldt voor makkelijke en moeilijke praters. En meer dan eens ontmoet ik verlegen mensen die versteld staan van zichzelf... verwonderd ervaren hoe waar dit is! En met blijdschap arbeiden in Zijn Koninkrijk Verbonden met Christus ben je een lid van Zijn lichaam. De vraag is wat precies. Een hand, een voet, een oog, een oor, een mond, of...? Je bent in ieder geval nooit niks. Paulus zei: Elkeen zijn wij leden van elkander (Rom 12 : 5). Niemand dus die zijn snor kan drukken. Je bent in de gemeente nooit alleen 'consument', levend geloof maakt je ook tot 'een medearbeider Gods'. Je werkplek wordt bepaald door wat gegeven talent en de geschonken genade. Kijk het eens na voor jezelf, wat jij kan. En zet dat in. Want voor burgers in het Koninkrijk van God is geen WW (werkloosheidswet). Het is meer dan moeten. Het is mogen. Met blijdschap. Verbaasd dat je een steentje bij mag dragen aan dat 'vast gebouw dat naar Zijn gemaakt bestek in eeuwigheid zal rijzen' (Ps. 89 :1). Ja toch? Alles bij elkaar genomen is het een hele klus. Dat ja-doen. Maar ik hoef er niet van in de stress te schieten. Ik mag elke dag ontspannen beginnen bij het begin: Blijf in Mij! Dan blijft Hij in mij... is Hij erbij... elke dag. P. J. VISSER, DEN HAAG

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen