De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

In zicht

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

In zicht

4 minuten leestijd Arcering uitzetten

In dit nummer dat in het teken van de Israëlzondag staat, nemen we een bijdrage over van de Messiaans-Joodse voorganger Jonathan Cahn, te lezen in zijn dagboek Boek van geheimenissen (uitg. Gideon, Hoornaar). Over beschaving in de laatste dagen.

HET VIERDE WEZEN

Het was nacht. We zaten bij het vuur. De rabbi had een kleine boekrol in zijn hand, waaruit hij voorlas bij het licht van de vlammen: ‘’s Nachts in mijn visioen keek ik toe, en zie, de vier winden van de hemel zweepten de grote zee op, en vier grote dieren stegen op uit de zee. ‘Dit,’ zei de rabbi, ‘is het visioen dat de profeet Daniël ontving over de vier wezens, de grote koninkrijken van weleer, en één laatste koninkrijk aan het eind van de tijden.’ ‘Wat waren dat voor wezens?’ vroeg ik.

‘De eerste was als een leeuw met adelaarsvleugels. Dat was Babylon. Het tweede was als een beer, Perzië. Het derde was als een luipaard met vier koppen en vier vleugels, Griekenland. En het vierde wezen vertegenwoordigde het Romeinse Rijk uit het verleden en een wereldwijde beschaving die nog moet komen.’

‘En hoe zag dat vierde wezen eruit?’

‘Dat laat zich niet zo gemakkelijk duiden,’ antwoordde hij. ‘Zelfs Daniël stond voor een raadsel. Hij omschreef het als uiterst machtig, vernietigend en angstaanjagend. Hij gebruikte telkens één bepaald Hebreeuws woord waarmee hij het omschreef. Dat was het woord shainah. Shainah kun je vertalen met ‘anders’. Het vierde wezen is vooral ‘anders’ dan alle wezens die eraan vooraf gingen. Dus die beschaving van de laatste dagen zal vooral anders zijn dan alle beschavingen van vroeger. Het woord shainah betekent ook ‘veranderd’. Het rijk van de laatste dagen zal een veranderd rijk zijn, een veranderde beschaving. De eerste drie wezens waren gebaseerd op natuurlijke vormen. Maar het vierde wezen is niet echt gebaseerd op iets natuurlijks. Zijn tanden en klauwen zijn van ijzer en brons. Anders dus. Veranderd.’ ‘Dat klinkt meer als een machine,’ zei ik.

‘De openbaring die erin doorklinkt is deze: de beschaving van de eindtijd zal niet gebaseerd zijn op natuurlijke dingen, maar op onnatuurlijke dingen. Het bestaat als het ware tegennatuurlijk. Het zal van een veranderde of gemuteerde natuur zijn... een beschaving die op gespannen voet staat met de schepping, met de natuur, met de orde van God.’

‘Dat klinkt als... nu.’

‘En dus’, zei de rabbi, ‘moeten degenen die in de eindtijd leven zich verzetten tegen een beschaving die in strijd is met de scheppingsorde en het Woord van de Eeuwige hooghouden. Ze moeten krachtig staande blijven tegenover de macht, de aard en de verschrikkingen van het veranderde wezen.’


Ook van de tot het christelijk geloof bekeerde Jood Isaäc da Costa een passage uit een bijbels dagboek, Israëls verwachting (uitg. de Banier, Apeldoorn). Over het eigendomsrecht op het land.

En Jakob zeide, met dat hij hen zag: Dit is een heirleger Gods. En hij noemde de naam derzelver plaats Mahanaïm. (Genesis 32:2)

In onze tijd heeft men archieven waarin men bijzondere en merkwaardige dingen die gebeurd zijn zorgvuldig bewaart. Maar in de tijd van de aartsvaders schreef men maar heel weinig. Wanneer er in die tijd bijzondere gebeurtenissen plaatshadden, gaf men de plaats waar dit gebeurde een naam die later zou herinneren aan wat daar was voorgevallen. Daarom noemde Jakob de plaats waar de Engel des Heeren Zich openbaarde met de engelen om Hem heen ‘Mahanaïm’, dat betekent ‘dubbel heirleger’. Heel het heilige land is op die manier overdekt geworden met gedenktekens van Gods trouw. Overal vindt en vond men altaren met opgerichte stenen, en namen van plaatsen die op deze manier in de geslachten bleven voortleven. Was dat eigenlijk niet veel mooier dan de aantekeningen die wij in onze archieven bewaren? Deze naamgeving is de grondslag geweest van heel de aardrijkskundige en plaatselijke beschrijving van het heilige land. Die namen en gedenkplaatsen gaven het eigendomsrecht van Israël op dat land te kennen. Misschien is het u weleens opgevallen dat we nergens lezen dat de Israëlieten in vreemde landen zulke namen aan een bepaalde plaats hebben gegeven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 september 2023

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

In zicht

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 september 2023

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's