Kleine Luiden

Zoo is het op „Olga-State", — zoo is 't zelfs bij haar arbeiders, maar zoo is het bij haar niet, zoo is het nooit bij haar geweest, — ach, zoo is het in duizenden gezinnen niet. Waar men wel naast elkaar, maar niet vóór elkaar en in elkaar leeft, en waardoor de levens koud en op zichzelf blijven, zonder liefdewarmte, daardoor ook zonder de veerkracht die de moeiten van het leven doet te boven komen.
Maar bij en bóven. dat alles is er nog iets dat vrouw Burenga niet graag aan iemand zou .willen zeggen, maar dat van tijd tot tijd haar zoo diep ellendig maken kan; Hoe het komt weet zij niet, doch soms kan er plotseling een gedachte als deze bij haar opkomen : wat zal er eenmaal van mij worden als ik niet meer boerin op „Unia-State" ben, als ik weg moet van hier. O, het lijkt er nog niet veel op. Zij is nog in de kracht van het leven, en bijna altijd gezond. Zij ziet er uit als melk en bloed, en kan krijgen wat het hart begeert, maar dat neemt niet weg dat zij soms wel eens denken moet aan het heengaan van hier. Vooral wanneer zij in de Leeuwarder" geregeld die advertenties met rouwranden leest, waaronder af en toe ook wel van hare kennissen voorkomen, of wanneer zoo'n zwarte doodsbrief aan huis wordt bezorgd. 't Is immers niet gezegd dat zij oud wordt. Wat baat geld en goed, wat beteekent jeugd en kracht als de dood komt, en eens komt hij zéker, — dat staat vast. Vrouw Burenga denkt er niet graag aan, want dan wordt zij nog veel ellendiger, en geen mensch mag dit aan haar merken, maar het is toch maar zoo, en die werkelijkheid laat zich niet wegdenken. Wel eens voor een oogenblik, maar niet op den duur. En wanneer zij nu in gezelschap is, zooals onlangs op die theevisite bij vrouw Deelstra, dan heeft zij een groot woord, zoodat alleen een kenner merkt, dat er iets hapert, maar als zij alleen is — en zij is veel alléén — dan gaat er heel wat in haar om. 't Komt wellicht óók, omdat zij wel eens andere klanken heeft vernomen. Van moeders zijde behoort zij eigenlijk tot de rechtzlnnigen en haar grootmoeder, naar wie zij genoemd werd, was een vrome vrouw, die veel in den Bijbel las en ook wel kerkte als zij kon.
Toen zij als kind en ook wel als jong meisje bij deze nog te logeeren kwam, kreeg zij; wél eens een ernstige vermaning om vooral niet te vergeten dat zij; bidden moest en dat de zegen voor baar leven moest komen van den Heer, buiten Wien geen mensch leven kan, en Die alleen: een menschen ziel vrede en blijdschap geven kan. Celie moest nooit vergeten dat alleen in den dienst des Heeren onvermengd genot ligt en dat de wereld met al hare begeerlijkheid voorbij gaat, maar die den wil des Heeren doet, blijft tot in eeuwigheid. Dat alles en nog veel meer, is haar menigmaal gezegd, en heeft ook wel eens indruk op haar gemaakt, doch als zij dan weer thuis kwam werden die indrukken weer weggenomen door den geest der wereld, die hier woonde. Zelfs bij baar moeder scheen maar heel weinig te zijn overgebleven van hetgeen zij in de ouderlijke woning geleerd had, niet het minst door den invloed die er van haar vader uitging. Daar werd alleen geleefd voor het vergankelijk goed dezer wereld. Daar werd alleen gevraagd naar geld verdienen-. Daar werd alleen gesproken over onderwerpen die de stoffelijke dingen betroffen, waf daarboven uit ging scheen buiten het bereik der zinnen te gaan en ook hoegenaamd niet aan te trekken, 't Was alsof de volle verzadiging verkregen werd door hetgeen hier beneden gedaan werd of te genieten viel.
Zoo is Celie opgegroeid, tot Jaring Durks Burenga op haar levensweg kwam. Een schitterende partij, zooals de menschen zeiden. , Geld in overvloed, een nette jonge man, wel eens wat lós, vooral wanneer bijzondere omstandigheden daartoe aanleiding gaven, maar voor de rest van goed gedrag, evenals de meeste boerenzoons, en daarbij berekend voor het vak. Met een helderen blik , op landbouwaangelegenheden ; met 'n groote kennis van bet vee, dank zij ook de theoretische kennis door hem op een landbouwcursus opgedaan, en met een toekomst die alles goeds verwachten deed.
Geen wonder dat die oude Brandenburgs verheerlijkt waren over de verkeering van hun dochter Celie met Jaring Durks, en zij zichzelf ook niet weinig gestreeld gevoelde dat zil de uitverkorene was van den toekomstigen bewoner van „Unia-State", waar om zij door zoovele jongedochters van haren leeftijd benijd werd.
Toch waren er ook toen reeds oogenblikken in haar leven, waarin het haar bang werd. Omdat zij bij Jaring iets miste, zij kon zelf niet zeggen wat, maar dat er naar zij meende bij moest om gelukkig te worden, en dat zij er ook zeker had bij verwacht. Jaring stond zoo hoog. Hij sprak altijd over bet vee, en over den oogst, en over den handel, en over het geld, en over het koopen van land. Daar was toch ook nog wel iets anders, waar vooral door meisjesbelang in gesteld wordt, maar dat liet hem zoo koud.
Eens had zij gewaagd haar moeder dat te zeggen. 't Was, toen voor het eerst gesproken werd over trouwen, omdat de oude Burenga's er over dachten te gaan rentenieren.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen