Bijbel vertalen en Bijbelvertalingen

VIII. (Slot).

Taak van de kerk.

Zoals er nu geen authentieke schriftverklaring is, geen laatste woord ten aanzien van de betekenis van een bepaald Schriftgedeelte, zo hebben wij dus ook geen authentieke vertaling; dat is de Statenvertaling niet en dat is de Nieuwe Vertaling niet. Maar wij hebben wel een onfeilbare Heilige Schrift. En nu is het de grote verantwoordelijkheid van de Kerk, dat deze zo getrouw mogelijk aan de gemeente wordt doorgegeven en uitgelegd; de Kerk is in deze de schatbewaarster van de schatten van Gods Koninkrijk. Het Woord is aan de Kerk toevertrouwd, opdat zij daarmede als een talent zou woekeren.

Roeping van ieder die zich met Christus' naam noemt.

En niet minder geldt dit voor ons, voor alle kinderen der Reformatie en dit schrijvende sluit ik verder niemand buiten, maar ik wil alleen onderstrepen, dat Luther ons de Bijbel teruggaf en dat voor velen dit geen schat meer is. Wie bij het Woord leeft zal hoe langer hoe meer smaak krijgen in het lezen en onderzoeken van Gods Woord. Voor velen is hij te duister, men zegt dan te moeilijk, maar ik geloof, dat menigeen, als hij eerlijk voor Gods aangezicht is, moet zeggen: Ik geef er mij geen moeite voor, omdat ik met weinig tevreden ben. Met een minimum aan inspanning voor de eeuwigheid en de eeuwige dingen gaat men het leven door, alsof niet het Woord voor elke dag een lamp voor de voet en een licht op het pad is en moet zijn. Ik moet wel eens denken aan het zeer beschamende en ontdekkende woord in de brief aan de Hebreeën: Gij zijt traag om te horen geworden. Want een iegelijk die der melk deelachtig is, die is onervaren in het woord der gerechtigheid; want hij is een kind; maar der volmaakten is de vaste spijze, die door de gewoonten de zinnen geoefend hebben, tot onderscheiding des goeds en des kwaads. Dieper op de dingen ingaan leert zien, welke dingen, ook in een vertaling van grote betekenis zijn, maar leert ook soms zien, dat een enkele wijziging zonder betekenis is voor verklaring en verstaan van de Schrift. Aan de ene kant vechten wij om één enkele letter. Bekend is hoe in de eerste eeuwen gediscussieerd is over één enkele letter in een woord, maar de Kerk wist van hoe grote betekenis die ene i was (homo-ousios of homoi-ousios). Wat wordt daar meer dan een keer om geglimlacht! Is het evenwel in onze taal niet evenzo? Het maakt nogal verschil, of men zegt: et deze dingen is het net zo of dat men zegt: et deze dingen is het niet zo. Als men dat zegt, dan hoort men licht wat de bedoeling is, maar geschreven is het een verschil van ja en neen. Dat geldt van Bijbelvertalingen en - verklaringen evenzo. Laat ons tot de volmaaktheid voortvaren, vermaant de apostel en daarbij „sluit de apostel zichzelf in in dit noodzakelijke proces des geestes, dat immers van genade afhankelijk is" (Van Oyen). Paulus vermaant Timotheüs om aan te houden in het lezen en vermanen en van Paulus zélf lezen wij, hoe hij met de Corinthiërs worstelt om hen te overtuigen: Als tot verstandigen spreek ik, oordeelt gij hetgeen ik zeg. „Hij gebruikt zijn apostolische volmacht niet om iets op te leggen, maar om te overtuigen" (van Stempvoort). Lezen en studeren met oordeel des onderscheids, dat is nodig, meer dan ooit, dacht ik, waarbij het woord van de apostel over het geestelijk onderscheiden niet over het hoofd mag worden gezien. 1 Cor. 2 : 14, 15.

Getuigenis van Augustinus.

Ergens in zijn belijdenissen (h. VII, XXI, 27) schrijft Augustinus welk een rijkdom hij gevonden heeft in de Bijbel in onderscheiding van de geschriften v. d. Platonisten (d.i. Neo-Platonisten); een gedeelte hiervan haal ik aan: Op die bladzijden staat niets over de gelaatstrekken van de godsvrucht, over de tranen der belijdenis, over uw offeranden, een gebroken geest en een gebroken en verslagen hart, over de redding des volks, over de stad, toebereid als een bruid, over het onderpand des Heiligen Geestes, over de beker onzer verlossing. Niemand zingt daar: Zal mijn ziel niet stil zijn tot God? want van Hem is mijn heil: immers Hij is mijn God en mijn heil, mijn toevlucht, ik zal niet meer wankelen. Niemand hoort daar Hem, die roept: Komt herwaarts tot Mij, die vermoeid zijt. Zij verwaardigen zich niet van Hem te leren, dat Hij zachtmoedig is en nederig van hart. Want Gij hebt deze dingen voor de wijzen en verstandigen verborgen en hebt dezelve den kinderkens geopenbaard. En iets anders is het van een bosrijke bergtop het vaderland des vredes te zien, maar de weg daarheen niet te vinden en zich vruchteloos daartoe af te tobben in onbegaanbare streken, terwijl in het ronde voortvluchtige afvalligen met hun vorst de leeuw en de draak gelegerd zijn en hun lagen leggen — en iets anders de weg te houden, die daarheen leidt en die gebaand is door de zorg van de Hemelse Koning waar geen rovers zijn, die het hemelse heirleger verlaten hebben; want zij vermijden dien weg als een straf. Dit alles drong op wonderbare wijze door tot in mijn binnenste, toen ik de minste van de Apostelen las; en ik overdacht Uwe werken en huiverde (Vertaling Sizoo; andere vertaling van de laatste regel: Dit alles ondervond mijn ziel bij Uw Woord en zonk weg in de ondoorgrondelijke heerlijkheid Uwer leidingen.).

Utrecht H. Bout.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen