Eenvoudige vraag

Er vertrekt vanuit het kleine dorp waar het AZC staat op de vroege zondagmorgen geen bus en fietsen was voor een ongeoefend fietser wel wat ver. Een kerkenraadslid bleek ook nog pal naast het AZC te wonen. Er hoefde dus ook geen twintig kilometer extra op en neer gereden te worden. De taal: Turks en gebroken Engels. Het laatste moest toch wel gaan wanneer iemand de preek wilde vertalen. De asielzoeker wilde graag gedoopt worden en bijbelstudie doen. Misschien was er wel iemand die met hem de Bijbel wilde lezen?
Vier weken. Het kostte vier weken tijd en twee kerkenraadsvergaderingen voordat de buurman hem meenam. Vertaling had men nog niet kunnen regelen, zo hoorde ik van de predikant, en bijbelstudie evenmin. ‘Ik heb de vraag ingevoerd in onze vacaturebank en er nog geen reactie op gekregen.’ Zo verontschuldigde de predikant zich tegenover mij, toen hij hoorde dat ik zolang maar elke twee weken driehonderd km op en neer reed. Tegen de tijd dat alles was geregeld, was de asielzoeker uit het AZC overgeplaatst. Een Iraanse evangelische gemeente honderdvijftig km verderop, hoorde op een zaterdagavond van zijn verlangen om gedoopt te worden en haalde hem de volgende morgen meteen op voor de dienst …

Moe
Helaas kan ik dit voorbeeld met vele andere aanvullen. Veel kerkenraden vergaderen zich de kerk uit. Kerkenraadsleden raken moe en gefrustreerd over stapels papier, beleidsplannen en lange vergaderingen. Aan het eenvoudigweg opzoeken van mensen om met hen te bidden en de Schrift te lezen komen ze nauwelijks meer toe.
Maar wat hebben kerkenraadsvergaderingen voor zin als je daar niet aan toe komt? Gemeenteleden hebben soms nog tijd voor het organiseren van een vrouwenochtend of een kerstmaaltijd, maar niet om belangstellende moslimgezinnen vervolgens op te zoeken. Maar wat hebben die missionaire activiteiten voor betekenis wanneer je aan dat laatste niet toekomt?

Regelzucht
Er wordt de laatste jaren nogal eens negatief gedaan over missionaire activiteiten. Dat zou uit de tijd zijn, het zou erom gaan dat gemeenteleden een meer missionaire houding hebben in hun dagelijkse leven. Dat laatste is natuurlijk belangrijk, maar ik vermoed dat veel vermoeidheid bij kerkenwerk komt doordat we de regelzucht en beheerszucht van overheidsinstanties hebben overgenomen. Alles wordt bijgehouden, geëvalueerd, genotuleerd en gerapporteerd. Gewoonlijk gaat er aan het organiseren van een missionaire activiteit een jaar vergaderen vooraf, maar heeft men nauwelijks tijd en vrijmoedigheid om zonder agenda iemand te bezoeken of te ontvangen.

Bijbellezen
Er zijn tal van moslims die aarzelend kennismaken met de christelijke gemeenten via allerlei activiteiten. Die activiteiten moeten we zeker blijven organiseren. Onze kring van kennissen en collega’s is veel te klein om alle missionaire werk toe te beperken. Maar belangrijker voor een groeiende en bloeiende gemeente zijn voorgangers, kerkenraadsleden en gemeenteleden die op mensen gericht zijn en ernaar uitzien om met hen de Bijbel te lezen en te bidden in het vertrouwen dat God erbij wil zijn in hun leven.

Ds. C.W. Rentier is werkzaam bij de Stichting Evangelie & Moslims te Amersfoort.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen