Vuil bloed

Turkije is een smeltkroes van verschillende volken. De Turken hebben het voor het zeggen in het gebied dat vandaag Turkije heet, maar er wonen al eeuwen grote groepen Koerden, Süriyani (Syrisch-Orthodoxe christenen) en Armeniërs. Met name vanuit deze laatste bevolkingsgroepen zijn velen, vanwege gewelddadige conflicten, naar het Westen gekomen. Van al die verschillende migranten uit Turkije zijn er mensen tot geloof in Jezus Christus als hun Redder en Heere gekomen.

Een nieuw volk
Als je samen knielt voor het kruis van Christus, word je klein en komt er ruimte voor anderen met wie je anders niet zou willen optrekken. Dat blijkt in de praktijk, wanneer Turken, Koerden, Süriyani en Armeniërs, regelmatig eensgezind in gebed bijeen zijn en de Bijbel bestuderen.
Soms speelt de beladen verhouding tussen de etnische groepen toch weer even op. Zo ook deze keer toen degene die de groep leidde, heftig beweerde dat het Turkse bloed zuiver gehouden moest worden. Hij bedoelde de Turkse cultuur, taal, geschiedenis en manier van leven. Hij was zich er niet van bewust hoe pijnlijk die opmerking was voor de aanwezigen uit andere etnische groepen. In de pauze ontstond er een heftige woordenwisseling over zijn opmerking. Iedereen zweeg toen een van de pasbekeerde gelovigen zei: ‘Het bloed van ieder van ons is vuil, daarom hebben wij ander bloed nodig, het bloed van Jezus. Met zijn bloed worden we tot een nieuw volk en kunnen we één zijn.’

Omkeren
Zijn opmerking raakte de aanwezigen diep. Ik realiseerde me de radicaliteit van de boodschap van het evangelie voor hen, voor wie de band met familie en volk zo belangrijk is. Niet voor niets wijst Jezus er herhaaldelijk op dat het volgen van Hem hen in conflict zal brengen met de loyaliteit die de familie van hen vraagt. Daar zullen ze mee moeten breken (Luk. 14:26). Vraagt Jezus van ons als autochtone Nederlanders eigenlijk niet hetzelfde? Ook wij zullen moeten breken met alles wat ons hindert om Christus te volgen (verwachtingen van vrienden of familieleden, gewoonten, bezit, etc.). Er is veel discussie over wat er van nieuwkomers mag worden gevraagd, wanneer ze naar Nederland willen komen. Jezus verlangt van ons allemaal dat we ons omkeren tot Hem, dat is nog wat heel anders.
Het lijkt me goed dat we wat deze Turkstalige gelovige zei, in de christelijke gemeente ook regelmatig hardop tegen elkaar zeggen. Daar worden we samen klein van en zo komt er ruimte voor nieuwe gelovigen. Samen één in Christus (Ef. 2:14-18). Al vele jaren zijn er grotere en kleinere samenkomsten voor Arabischtalige, Turkstalige en anderstalige gelovigen. We bemoedigen hen om actief mee te leven met een ‘gewone’ plaatselijke christelijke gemeente. Niet altijd is er daar voldoende begrip en aandacht voor hun eigen vragen. Daarom organiseren wij en anderen aanvullende samenkomsten. Ter bemoediging, omdat ze daar kunnen bidden, bijbellezen en zingen in de taal van hun hart.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen