Druk met roeien
Moderamen van de generale synode groet ledenvergadering
Afgelopen zondag was het Pinksteren. Ik preekte over een van de tekenen die de komst van de Heilige Geest begeleidden: een geluid als van een geweldige windvlaag. De Geest werkt als de wind. Ergens in de preek maakte ik de klassieke vergelijking van de kerk met een schip.
Een zeilschip komt in beweging als de wind in de zeilen komt. Dat is niet te organiseren, maar de zeilen kunnen wel gehesen worden. Het beeld van de kerk als zeilschip wordt nog scherper wanneer je het plaatst naast dat van een roeiboot. Zo’n roeiboot heeft allerlei voordelen. Hij is wendbaar en vaart in een rechte lijn van A naar B. Tegelijkertijd zijn roeiers op elkaar gericht en moeten ze zichzelf inspannen om vooruit te komen. Voor hen is de wind vooral lastig.
Onze onderneming
Wanneer ik met dit beeld in gedachten kijk naar de Protestantse Kerk in Nederland, zie ik velen die druk aan het roeien zijn. Er is veel zorg over de terugloop, maar we zetten alles op alles om toch door te gaan. Roeien met de riemen die je hebt. Hetzelfde beeld kan zich opdringen, als je denkt aan gemeenten waar op het oog alles goed gaat. Ook hier moet veel gebeuren. De vacatures in de kerkenraad moeten worden gevuld, roosters moeten worden gemaakt en taken uitgevoerd. Intussen kan in dit alles de organisatie zo veel aandacht opeisen dat de kerk ongemerkt onze onderneming wordt.
Na afloop van de dienst zei een van de ambtsdragers: ‘Ik denk soms dat jullie in de synode ook vooral druk zijn met roeien’. Die opmerking leidde tot enige hilariteit, maar ik heb er daarna nog veel over nagedacht. Als iemand je een spiegel voorhoudt, moet je daarin kijken.
Op de agenda van de synode staan veel thema’s die de kerkorde nu eenmaal belegd heeft bij deze ambtelijke vergadering. Van kerkordewijzigingen tot het goedkeuren van jaarrekeningen tot het spreken over het beleid van de PThU. Daarnaast zijn er onderwerpen die ons al heel lang bezighouden. Ik denk nu in het bijzonder aan de bezinning op het ambt. Een traject dat ooit begon met een bezinning op de roeping van pioniers, zich daarna verbreedde naar het ambt van kerkelijk werkers en predikanten. De synode is er jarenlang mee bezig geweest en het vraagt veel om uit te leggen hoe dat komt. Waar is de Geest in dit alles, kan iemand zich afvragen.
Het zeil hijsen
En toch. In de afgelopen jaren heb ik in de vergaderingen van de synode beleefd hoe wezenlijk het is om telkens te beginnen met gebed. Om aan het begin van onze beraadslagingen als het ware het zeil te hijsen en het te verwachten van het werk van de Heilige Geest, ook in die heel praktische onderwerpen. En nee, niet dat het dan vanzelf gaat. Maar dan kan het toch zomaar gebeuren dat grote verschillen wonderlijk worden overstegen, dat midden in een moeilijke vergadering iemand een woord van wijsheid spreekt, dat besluitvorming over een ingewikkeld thema unaniem tot stand komt.
Pinksteren bepaalt ons erbij dat we het niet redden met ons organiseren, met ons geploeter. Het doet de zaak van Christus geen goed wanneer wij met onze laatste krachten het schip van de kerk op koers proberen te houden. In Handelingen lees ik dat de Geest juist daar komt waar de gemeente zich biddend uitstrekt naar Zijn komst. Daar komt nieuw leven. Daar wordt een weg gewezen. Daar komt de gemeente tot haar bestemming. Mensen verstaan elkaar, weten zich opgewekt en aangespoord, omdat ze de Geest krijgen. Dat is niet te regisseren, maar het gebeurt. Want Gods Geest werkt, toen en ook vandaag.
Zakdoek
Dat vraagt van ons ontvankelijkheid. En veel vertrouwen in wat Gods Geest wil doen. ‘Spannen we voor de Geest een zeil of een zakdoek? Blijven we onze eigen menselijke maat hanteren, of durven we ons uit te strekken naar een nieuw en verrassend werk van de Geest? (dr. J.H. Bavinck)
Ik heb het als een groot voorrecht gezien om de kerk als voorzitter van de synode te dienen. Meer en meer ben ik er van doordrongen geraakt dat de kerk niet maakbaar is. Met al ons zwoegen gaan we de kerk niet redden. Maar Godlof! De kerk is niet onze zaak. De kerk is van Christus. En Zijn Geest werkt. ‘Wij leven van de wind, die aanrukt uit de hoge.’
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 6 juni 2024
De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Bekijk de hele uitgave van donderdag 6 juni 2024
De Waarheidsvriend | 24 Pagina's