De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Aantallen, niet belangrijk?

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Aantallen, niet belangrijk?

4 minuten leestijd Arcering uitzetten

‘Komen hier mensen van buiten de kerk tot geloof?’ Al snel ontstaat er een soort kramp als die vraag gesteld wordt. We koppelen de vraag al snel aan megakerken die vrijmoedig groeicijfers, of zelfs groeiprognoses laten horen.

‘Het gaat niet om aantallen,’ hoor je dan zeggen. ‘Als het maar voor één iemand van betekenis is wat we doen, dan is het goed.’

Vertekend beeld

Er zijn natuurlijk goede redenen om niet zomaar mee te gaan in de focus op getallen. Het kan gemakkelijk een vertekend beeld oproepen: hebben we het over nieuw-gelovigen, of mensen uit andere kerken? Is er behalve voor de voordeur ook aandacht voor de achterdeur? En: je kunt situaties niet zomaar vergelijken. Het feit dat de ene kerk, of de ene missionaire werker veel mensen tot geloof ziet komen en de andere minder of niet, zegt niet meteen dat de laatste iets helemaal verkeerd doet. Bovendien weet je nooit zeker wat er gebeurt in de harten van mensen, ook al zie je niets. Al die bezwaren zijn herkenbaar. Maar we kunnen ons ook te snel afsluiten voor iets moois, als we de vraag naar nieuwe bekeerlingen meteen afkappen.

Toen ik ruim tien jaar geleden als missionair predikant in Groningen begon, hoorden we in IZB-verband eigenlijk nooit over mensen die in gemeenten of projecten tot geloof kwamen. We stelden die vraag niet zo vaak en het was ook minder zichtbaar.

Natuurlijk hoopten we wel – en we hadden er ook wel aanwijzingen voor – dat mensen geraakt werden. In het missionair-diaconale project rondom Het Pand in de Groningse Korrewegwijk zag Jan Waanders dat er echt wel iets gebeurde met kinderen en jongeren, dat ouders geïnteresseerd raakten. Maar tot een doopverzoek kwam het niet. We dachten meer in termen van zaaien dan van oogsten.

Diepe vreugde

De laatste jaren is er iets veranderd. We horen van nieuwe gelovigen die belijdenis doen en gedoopt worden in bestaande, traditionele gemeenten. En ook in missionaire projecten wordt de doopvraag vaker dan voorheen gesteld. In mijn waarneming gebeurt dat in het geval van de projecten vooral sinds ze zich kunnen ontwikkelen in de richting van nieuwe geloofsgemeenschappen. We bekijken deze plekken niet langer als projecten voor mensen, maar als gemeenschappen van Jezus Christus met mensen in een wijk. Er mag inmiddels in veel situaties gedoopt worden, zo ook in Het Pand.

Hoe het één precies samenhangt met het ander weet ik niet, maar ik hoor dat er in Groningen in Het Pand mensen worden gedoopt die tot voor kort geen kerkelijke binding hadden, nu al drie jaar op rij. Het mooie is dat Het Pand geen uitzondering is, maar dat het op verschillende plaatsen in het land gebeurt. Om de paar weken spreek ik wel een collega met een dergelijk verhaal.

Het delen van deze ervaringen geeft een geheel eigen, diepe vreugde. Die lopen we mis als we de vraag niet kunnen stellen of er mensen zijn die in de afgelopen tijd Jezus hebben leren kennen. Nieuwe gelovigen kunnen met zoveel liefde en ontdekkingsvreugde over Hem spreken. Daardoor wordt je eigen hart warm gemaakt en ga je zelf heel andere kanten van de Heere Jezus zien. Het geloofsleven wordt er rijker en mooier van.

Godsbeeld

Het delen van deze verhalen heeft ook nog eens een andere kant. Als het al gaat over geloof en cijfers, dan worden we steeds opnieuw overspoeld met statistieken van kerkverlating en met verhalen van mensen die God kwijtraken. Dat geeft onbewust het gevoel dat het niet anders kan – dat er alleen maar mensen af kunnen gaan en er geen mensen bij kunnen komen. Ergens onbewust, diep onder in ons hart, doet dat ook iets met ons Godsbeeld: God kan of wil hier niet meer werken. En dat beïnvloedt weer je gebedsleven en de mate waarin je verwacht dat God mensen tot geloof brengt. Als je hoort dat God nu, via soms heel gewone dingen, mensen aanraakt, dan doet dat iets met ons. Er wordt hoop geboren!

Ja, in 2020 komen er mensen tot geloof, óók in Nederland. Hun getuigenissen zijn een bron van vreugde en inspiratie. En laat de kritische vraag – waar zijn ze in onze gemeente? – het gebed voeden…

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 9 januari 2020

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Aantallen, niet belangrijk?

Bekijk de hele uitgave van donderdag 9 januari 2020

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's